Rente-fittie bij de ECB

Begin dit jaar schatte de markt de kans dat de Fed in maart de rente zou verlagen zo’n 50%. Dat was al lager dan enkele maanden ervoor, toen het lastig was een analist te vinden die géén renteverlaging voor maart in zijn spreadsheet had gezet.

Inmiddels is het haast onmogelijk een analist te vinden die volgende maand serieus een renteverlaging verwacht.  De reden is dat de inflatie in de VS die ruimte niet geeft aan de centrale bank. De geldontwaarding kwam in januari uit op 3,1%.

Dat was weliswaar lager dan in december, maar hoger dan waar de analistengilde op had gerekend. De kerninflatie bleef met bijna 4% zelfs onveranderd.

Niet fijn

Eerder bleek de Amerikaanse arbeidsmarkt uitstekend te draaien, ook al iets wat de deur voor renteverlagingen dichthoudt. Na de publicatie van de inflatiecijfers doken de aandelenkoersen omlaag en stegen de langetermijnrentes omhoog.

De Amerikaanse centrale bankiers vinden dit allemaal niet fijn. In de eerste plaats omdat ze heel graag de rente willen kortwieken, dat proef je keer op keer na weer eens een interview of een voordracht.

De tweede reden is dat door al deze ontwikkelingen de Fed gedwongen wordt de rente te verlagen vooral in de zomer en de herfst van dit jaar. Ofwel aan de vooravond van de Amerikaanse presidentsverkiezing begin november.

Kiezers beïnvloeden

Het is te verwachten dat de bank beschuldigd zal worden van pogingen de verkiezing te beïnvloeden. In een later stadium kan dat voor extra onzekerheid op de markten zorgen, over wie vanaf begin 2026 de nieuwe voorzitter van de Fed zal zijn.

Ondertussen zijn de fluwelen handschoenen binnen het bestuur van de ECB uitgedaan. De onenigheid over hoe de komende maanden te werk te gaan, wordt steeds  groter en duidelijker zichtbaar.

Voormalig directielid en sinds kort president van de Italiaanse centrale bank (en daarmee nog steeds lid van het ECB-bestuur, hoezo monetaire baantjescarrousel!) Fabio Panetta zei onlangs dat de tijd om de rente te verlagen nadert.

Hoogmoed....

Zijn collega in dat bestuur, de uit Duitsland afkomstige Isabela Schnabel, liet ook van zich horen onlangs. Haar betoog kwam neer op dat de ECB goed moet uitkijken met renteverlagingen en als de bank ermee begint, het rustig aan moet doen én bereid moet zijn te stoppen ermee als de inflatie niet verder zakt of weer gaat stijgen zelfs.

Die kans is, weten we uit de historie, aldus Schnabel, best wel groot. Historie leert ons namelijk dat inflatie vaak onverwacht stijgt net als de centrale bankiers denken dat ze die verslagen hebben.

Hoogmoed komt voor de val; gaat blijkbaar ook op in de monetaire wereld. Schnabel zei ook, terugkijkend, dat de ECB te laat was met zowel het stoppen van het opkopen van obligaties als het met verhogen van de rente.

Allemaal onzin

De bank was ook fout bezig omdat die de aanhoudend te hoge groei van de geldhoeveelheid, volledig negeerde. Die overmatige geldgroei was een waarschuwing dat inflatie een probleem zal worden.

De bank negeerde zulke signalen en dat was fout. Schnabel zal niet de enige zijn in het ECB-bestuur die er zo over denkt en zal er goed voor uitkijken niet nog eens een kapitale beleidsfout te maken.

De groep bestuurders die meent dat de geldgroei er niet toe doet, dat de ECB de rente niet zo veel had moeten verhogen vorig jaar en het liefst nog steeds obligaties zou opkopen, Panetta hoort in mijn optiek ook bij die groep, vindt dat allemaal onzin en zou de rente liever gisteren dan vandaag verlagen.

Duiven gaan winnen

Dat wordt nog gezellig bij de koffie en in de eerstkomende vergadering van het ECB-bestuur. Ik ben ervan overtuigd dat de duivengroep het, zoals vrijwel altijd binnen de ECB, zal winnen.

Voor beleggers betekent dit dat ze er rekening mee moeten houden dat de inflatie de komende jaren eerder hoger, dan ongeveer gelijk zal zijn aan inflatiepercentages die we gewend waren te zien.