Frontiere botsing

Leuk hoor. En je kunt je er op dit moment prima mee op de kaart zetten. Terwijl de grote opkomende markten al maanden aan het afbrokkelen zijn, blijven de bananenrepublieken prima liggen. Bananenrepublieken, dat klinkt natuurlijk niet, daarom hebben we besloten die kleine opkomende landen frontier markets te noemen. 

En die frontier markets doen het prima, dit jaar. India verloor sinds 1 januari al 14%, Indonesië 16%. Brazilië ook 15% (alles in euro's), hoewel de echte verliezen pas in mei begonnen en de schade over die periode nog groter is. Vergelijk dat eens met, pak 'm beet, de +53% van Bulgarije, de ook niet misselijke +46% van de Verenigde Arabische Emiraten of 42% van Ghana. Een beetje belegger is al blij met de +34% van Argentinië of +20% van Pakistan.

De frontier markets zijn vaak nog een beetje geïsoleerd en de grotemensenproblemen in de Grote Boze door Goldman Sachs geleide Buitenwereld, nou, daar hebben ze niet zo heel veel last van. Die lokale economie met verse vis op palmbladen en laaghangend fruit dat erom smeekt geplukt te worden, die draait toch wel door. Een beetje lokale meewind zorgt al gauw voor prachtrendementen. Sri Lanka steeg zo'n 120% in het jaar dat de laatste tamiltijger zijn blaaspijp aan de wilgen gehangen had.  

En goed, nu worden wereldwijd de bordjes verhangen. De grote instroom van kapitaal naar opkomende markten is van tafel, al was het maar door restricties van de centrale banken. Een groot deel van dat geld stroomt terug naar de aandelenmarkten in de Oude Wereld, een deel zelfs naar (hoest, proest) Japan om het populaire spel Abenomics, voor spelers van 8 tot 88 jaar te financieren. En een deel wordt, nu de financiële huishouding van beleggers met bezems gekeerd wordt, naar de banane frontier markets gealloceerd. 

Dat is lachen, gieren, brullen geblazen. De verhalen zijn natuurlijk geweldig. Niets leuker dan onbegrensde groeimogelijkheden van Burundi, Laos of de Seychellen te schetsen in oneindige vergezichten. Beleggers zijn dol op het oneindig extrapoleren van cijfertjes. En als grote namen uit de wereld van opkomende markten roepen dat je voor echte groei in de frontier markets moet zijn, nou, dan weet je het wel.

Achtbanaan
Natuurlijk hebben ze een punt. Wie over veertig jaar de echte pioniersverhalen wil vertellen aan een schare kleinkinderen, moet nu in de nieuwe generatie opkomende markten beleggen. Maar, zoals het oude gezegde luidt: pioniers herken je aan de pijlen in hun rug. Voorlopig is er nog geen wolkje aan de lucht. De performance van zowel opkomende als frontier markets geeft de durfals meer dan gelijk.

Voorlopig - het moet gezegd - lijkt er nog volop ruimte voor een bananenfeestje. In tegenstelling tot ontwikkelde markten en opkomende markten zijn de frontiers nog ver verwijderd van hun pre-crisis highs. De net zo scherpe daling in 2008 en het veel minder sterke herstel daarna (in vergelijing met opkomende markten) is natuurlijk geen unique selling point, maar het beste moet nog komen. En dat extra snufje volatiliteit hoort er nu eenmaal bij. Daar wordt een achtbanaanbelegger niet warm of koud van. 

Het kan, kortom, voorlopig hard blijven gaan met die vliegende rendementen. Als kleine markten (relatief) grote sommen met geld moeten verwerken, dan knallen de kurken vanzelf van de fles. Maar vroeg of laat komt het moment dat een substantieel deel van het geld weer weg wil. Niet omdat het economische groeisprookje niet meer klopt. Maar gewoon om een andere, kinderachtige reden. Maakt niet uit welke.

Beleggers vertonen altijd kuddegedrag. Als de eerste frontiermarktenstieren onrustig beginnen te worden en richting de uitgang beginnen te manoeuvreren, dan heb je de poppen aan het dansen. Te nauwe gangetjes, te smalle en te weinig deuren. Dringen, brekend glas, brandalarm... de rest laat zich raden. Dan gaan we het, met zo veel smeulend stierenvlees, misschien hebben over barbecue-republieken. En zitten beleggers met de gebakken, eh, bananen.