De kunst van het nietsdoen

“Doing nothing is awfully hard work”, zei Oscar Wilde ooit. En hij leefde nog in een tijd waarin je wel eens dagen in een rammelende koets doorbracht en waarin je soms een week op antwoord moest wachten als je iets van iemand wilde weten. Genoeg momentjes van rust. Hij had eens moeten weten hoe het er nu aan toe gaat. Niets doen is moeilijker dan ooit.

Als je wilt kun je op dagelijkse basis je wereldbeeld bijstellen. Als de koersen je niet van je à propos brengen, dan doen goedwillende collega’s en je honderden contacten op social media het wel met hun leestips, Ted-talks en bull- danwel bearscenario’s. Dat het niet verstandig is om daar ook op te handelen weet u ook wel. Maar blijf maar eens netjes op je handen zitten terwijl de meningen je om de oren vliegen. Bijna niemand is zó overtuigd van z’n eigen gelijk.

Om onze vingers van de koop- en verkoopknop weg te houden is passief beleggen bedacht. Geen rendementverlagend actief gehandel meer, maar gewoon de index kopen. Je laat de asset allocatie het werk doen en bent nog goedkoper uit ook. Beleg verstandig, koop een tracker. Of beter: It’s the TCO, stupid. Een geweldige oplossing voor iemand die niet wil of kan nadenken over zijn portefeuille.

Tragische vergissing
Maar als professionele belegger zit je in zo’n trackerportefeuille toch een beetje als een jonge hond die in z’n mand moet blijven terwijl hij eigenlijk dolgraag wil spelen. Je mag soms wat accentjes verleggen, af en toe wat herwegen, terwijl in de tussentijd de interessantste beurstrends en buitenkansjes langs je raam trekken. De wetten van de behavioral finance zijn onverbiddellijk: probeer de markt toch niet te verslaan, ongelukkige.

Het probleem van niets doen is dat iedereen er even goed in is. Je kunt niet beter in op-je-handen-zitten zijn dan een ander. En wie heeft daar ook voor doorgeleerd? In zo’n wereld kun je twee dingen doen. Het bijltje erbij neergooien en erkennen dat de hele actieve beleggersindustrie op een tragische vergissing berust of geloven dat je met al je kennis en ervaring wel degelijk waarde kunt toevoegen.

Misschien niet door op iedere bijgestelde groeiverwachting te handelen, maar wel door gebruik te maken van de vele kennis die er is en die te vertalen in moderne, regelmatig opnieuw tegen het licht gehouden portefeuilles. Low-cost, maar niet willoos meedobberend op ieder indexgolfje. Passief waar het kan, maar wel slím passief. En vooral veel niets doen. Dat is al moeilijk genoeg.

PS: Alle goede duo’s gaan een keer uit elkaar. Simon & Garfunkel, Johnny & Rijk, Bergkamp & Jonk, Theo & Thea, Syl & Raf, Van Kooten & De Bie, Pauw & Witteman, Barend & Van Dorp, Smith & Jones, Eltingh & Haarhuis, en nu ook Short & Sticky.

Peter van Kleef verlaat IEXProfs per 1 januari om nieuwe avonturen in de assetmanagementindustrie te gaan beleven. Waarmee een einde komt aan een innige samenwerking die meer dan tien jaar heeft geduurd. Beste Sticky, IEXProfs maakt een diepe buiging voor je. En dit duo mag dan verleden tijd zijn, maar van Short ben je nog niet af.

Dit artikel is eerder gepubliceerd in IEXProfs magazine nummer 27, 2014.