Het waren dertig mooie jaren, maar... “de oude redenen om in veilige staatsobligaties te beleggen zijn niet langer relevant.” Die uitspraak is vooral opvallend omdat hij uit de mond van Jim Cielinski, hoofd fixed income bij Threadneedle, komt. En Cielinski weet desgevraagd ook geen nieuwe redenen te noemen om in Bunds, Treasuries of Gilts te beleggen. “Nee, daar zie ik geen enkel argument voor, tenzij je gelooft in een deflatiescenario.” Een scenario waar Cielinski duidelijk geen rekening mee houdt.

Hoewel de thema’s voor 2012 in grote lijnen hetzelfde zijn als in 2011 verwacht Cielinski een heel anders beleggingsjaar. Wat wel hetzelfde blijft is volgens de Threadneedle-strateeg de grote volatiliteit. “Beleggers zullen bij elk slecht bericht over de Europese crisis weer denken dat het einde nabij is, en bij elk positief bericht dat de oplossing eraan komt.”

Toch liggen er dit jaar kansen die er in 2011 niet waren. Zo zijn aandelen uit opkomende markten en commodities dit jaar een stuk kansrijker, doceert Cielinski. De reden daarvoor is dat China en andere Aziatische economieën dit jaar een andere koers varen. Waar 2011 nog in het teken stond van remmende maatregelen zal er nu weer een meer stimulerend economisch beleid worden gevoerd.

Veilige staatsobligaties zullen de komende jaren nauwelijks positie of zelfs negatief reëel rendement genereren. “Beleggers betalen om hun geld veilig te stallen.” Maar ook de search for yield houdt in 2012 aan. Volgens Cielinski zullen beleggers dan ook vooral inkomsten zoeken in hoogdividendaandelen (waarvan het dividend hoger ligt dan de yield op staatsobligaties - een uitzonderlijke situatie), high yield bonds en staatsobligaties van opkomende markten.

Indirect toch lender of last resort
Het westen zal zich op maken voor een langere periode van benedengemiddelde groei. Maar voor de aandelenmarkten hoeft dat niet per se negatief te zijn. Het gevaar zit ‘m vooral bij d epolitieke beleidsmakers, stelt Cielinski. “De politiek en de ECB hebben in het afgelopen jaar bijna alles wat ze fout konden doen ook fout gedaan. Overigens is wel duidelijk waarom. Hadden ze Italië geholpen, dan zat Berlusconi er nu nog en zou de situatie verder verslechteren.”

De ECB wordt ondertussen in hoog tempo de laatste hoop. “De ECB mag niet al lender of last resort optreden voor landen, maar doet dat nu wel slim indirect, via de banken. De centrale bank gaat ongetwijfeld verder met het overspoelen van de markt met liquiditeit. Dat is goed voor bedrijven maar uiteindelijk leidt dat tot een vorm van Quantitative Easing waarbij de ECB ‘de markt’ wordt.  Financiële repressie, die nu  al plaatsvindt en waarbij spaarders worden belast, is dan het gevolg. En dat is volgens Cielinski ‘the way out’.