Eenzijdige portefeuille is vragen om problemen

De beursgeschiedenis leert dat het verstandig is om risico’s zoveel mogelijk te spreiden over aandelen en obligaties en over verschillende sectoren en regio’s. De sterke outperformance van Amerikaanse aandelen in het coronajaar 2020-2021 heeft het vertrouwen in deze beurswijsheid echter aan het wankelen gebracht.

BNP Paribas Asset Management stelt zich daarom in een rapport de vraag of een brede spreiding nog wel zo verstandig is. Een eerste conclusie is dat een jaar outperformance niet zo heel veel zegt. Zelfs een periode van tien jaar is geen reden om spreiding over boord te gooien.

Amerikaanse aandelen zijn wat dat betreft een goed voorbeeld. Ze hebben het weliswaar over de periode 2010-2020 beter gedaan dan andere markten, maar dat was na tien magere jaren tussen 2000 en 2010.

“Een geografisch diverse portefeuille, verdeeld over de belangrijkste regio’s van de wereld, is meestal minder gevoelig voor bijzondere gebeurtenissen en levert op de middellange termijn een evenwichtiger rendement op,” aldus BNP Paribas-analist Fabien Benchetrit. Bovendien is voor landen of regio’s die lange tijd outperformen volgens hem het gevaar groter op een correctie.

De juiste spreiding

Waar het volgens Benchetrit om draait, is het vinden van de juiste spreiding. Hij geeft het voorbeeld van McDonalds en Pizza Hut. Het eerste bedrijf ontvangt vooral veel gasten op mooie zonnige dagen. Pizza Hut draait juist veel omzet als het slecht weer is en mensen pizza's thuis laten bezorgen.

Is het daarmee een perfecte match voor een gespreide portefeuille? Nee, zegt Benchetrit. Veel belangrijker dan het weer is de economische groei. Die bepaalt uiteindelijk wat voor jaar het wordt voor beide bedrijven en voor beide geldt hoe meer groei, hoe beter. Het weer zegt alleen iets over de dagomzet.

Waar beleggers volgens BNP Paribas op moeten letten, is dat ze een portefeuille samenstellen die breed gespreid is over regio’s en verschillende volatiliteitsniveaus.

Klik op de afbeelding voor een grote versie

De wereldeconomie is cyclisch. Elke periode heeft zijn eigen kenmerken als het gaat om groei en inflatie. Het vervelende is dat die cycli niet zo makkelijk te voorspellen zijn. Grosso modo ziet BNP Paribas vier fases:

1. Afnemende groei met oplopende inflatie. 
2. Trage groei met dalende inflatie (of zelfs deflatie).
3. Aantrekkende groei met oplopend inflatie (de situatie waar we nu in zitten).
4. Hoge groei met afnemende inflatie.

Onder elk van die vier omstandigheden zijn er bepaalde aandelen en obligaties die het meestal goed (of slecht) doen. Nu met de hoge groei en oplopende inflatie zijn dat bijvoorbeeld opkomende markten (hoge volatiliteit), vastgoed en grondstoffen (hoge volatiliteit), obligaties uit opkomende markten (gemiddeld volatiel) en obligaties met inflatiebescherming (lage volatiliteit).

Klik op de afbeelding voor een grote versie

Het devies van BNP Paribas is om een dusdanige spreiding aan te brengen waarbij elke economische situatie is afgedekt.

Vaarwel home bias

Ten slotte, een klassieke fout die bijna elke belegger maakt, is vooral te focussen op aandelen en obligaties uit eigen land of de eigen regio. Dat staat volgens Benchetrit een optimale spreiding echter in de weg.

Daar komt bij dat sommige beleggers negeren dat de wereld verandert. Het beste voorbeeld daarvan is China, dat in de meeste portefeuilles van westerse beleggers nog altijd is ondervertegenwoordigd.