Nieuws

"Stap uit de hiddic's en in EM's"

Westerse beleggers vluchtten in een tijdbom: de hiddic's, ofwel Highly Indebted Developed Countries, zegt Jerome Booth.

In hun pogingen de Amerikaanse en Europese economieën te stimuleren dreigen Ben Bernanke en Mario Draghi voorname bondgenoten kwijt te raken die tot dusver buiten beeld bleven: de centrale bankiers van de opkomende landen. "De laatste jaren zijn zij trouw treasuries en euroleningen blijven opkopen," vertelt Jerome Booth (foto). "Maar dat gaat de komende jaren onherroepelijk veranderen. De emerging centrale banken handelen steeds meer in elkaars leningen."

Booth kan het weten. Behalve hoofd research en lid van het investment committee van Ashmore Investment Management, een Britse vermogensbeheerder die is gespecialiseerd in opkomende markten, is hij ook lid van een belangrijke praatgroep van de Bank voor Internationale Betalingen in Basel (BIB), de moeder aller centrale banken. "Wij komen eens per jaar bijeen: tien mensen uit de particuliere sector en zo'n dertig centrale bankiers."

Doel van dit gezelschap, dat al een aantal jaren bestaat, is een beter begrip kweken voor elkaars nationale en regionale problemen en prioriteiten. "Tijdens eerdere crises bleek het vrijwel onmogelijk de centrale banken op één lijn te krijgen," zegt Booth tijdens een interview in het kantoor van Ashmore's Nederlandse PR-bureau Citigate First Financial in Amsterdam. "Dat zal altijd moeilijk blijven, maar het is heel belangrijk dat we het blijven proberen." 

"Please bear with me"

Volgens Booth vergroot de werkgroep inderdaad de onderlinge band. "Wij wisselen steeds van gastland," vertelt hij. "Twee jaar geleden, ten tijde van QE2, confereerden wij in Japan. Maar toen al was onze enige vraag niet óf de Fed een derde ronde monetaire stimulering zou doen, maar wanneer." Please bear with me, smeekte Bernanke de "opkomende" centrale bankiers toen: blijf treasuries kopen. Booth: "En dat hebben ze gedaan." 

Met idealisme heeft dat niets te maken, benadrukt Booth. "Alle betrokkenen handelen uit welbegrepen eigenbelang. De opkomende landen hebben de laatste twee decennia enorm geprofiteerd van hun groeiende export naar de VS en de eurozone. En zij willen niet de zwarte piet toegespeeld krijgen voor een nieuwe crisis." Vooral China is de afgelopen jaren "een veel betere buurman" geweest dan alle kritiek op oneerlijke handelspraktijken van dat land doet vermoeden. 

Maar die houding gaat de komende jaren "onherroepelijk veranderen", gelooft Booth. Als gevolg van hun trouwe steun hebben de "opkomende" centrale banken enorme reserves vergaard in buitenlandse valuta's – zo'n zes biljoen in dollars en 2,5 biljoen in euro's. Booth's Ashmore-collega Jan Dehn waarschuwde al ruim een maand geleden voor de "tikkende tijdbom" die deze reserves vormen. Want de laatste QE-rondes doen het inflatierisico aanzienlijk toenemen. 

Daarmee dreigt ook een forse ontwaarding van de buitenlandse reserves van de emerging centrale banken. "Het grootste risico voor beleggers in vastrentende producten," schrijft Dehn in zijn laatste Emerging View, "is niet de periferie van de eurozone, maar de stijging die voor de deur staat in de yields op treasuries." De huidige rente op tienjaars treasuries – 1,8 % – levert beleggers een verlies op van 34 % als hij weer zijn historisch gemiddelde bereikt van 6 à 7 %. 

Heel veel papier door een heel klein deurtje

En dat gebeurt een keer. Bijkomend probleem is dat de paniekvlucht in "veilige" staatsleningen de eigendom van Bunds en treasuries sterk heeft geconcentreerd. "Het bezit aan treasuries in Europese handen is sinds mei 2011 met 67 % aangezwollen," schrijft Dehn. "Voor liquiditeit zijn verkopers én verkopers nodig." Als en wanneer de paniekbeleggers besluiten tot paniekverkopen, "dan moet er heel veel papier door een heel klein deurtje", aldus Dehn.

De opkomende centrale banken zijn zich allang aan het voorbereiden, zegt Booth. "Nu al zie je dat ze steeds meer gaan handelen in elkaars schulden. Korea en Brazilië kopen elkaars leningen op, andere Aziatische landen doen dat onderling." Wat ook een rol speelt, is dat het aantal lokale investeerders in de opkomende landen de laatste jaren sterk is gegroeid, waardoor hun centrale banken veel meer leningen kunnen uitschrijven in lokale valuta's. 

Dehn citeert onderzoek van Deutsche Bank en JP Morgan: 77 % van de staats- en bedrijfsobligaties in lokale valuta's is in handen van lokale pensioenfondsen en andere lokale beleggers. De recente tegenvallende groeicijfers van bijvoorbeeld China en Brazilië suggereerden dat de opkomende economieën nu echt de pijn voelen van de stagnatie in de VS en de eurozone. Maar Booth gelooft dat dat wel meevalt. "De macro-economische data lopen achter." 

De hiddic's: Highly Indebted Developed Countries

De opkomende landen verzamelen nu nog minder frequent en minder gedetailleerd cijfers over hun economieën. "De werkelijke impact van hun dalende export naar de VS en Europa is geringer dan wij denken," gelooft Booth. "Zij exporteren steeds meer naar elkaar, en ook hun binnenlandse consumptie neemt sterk toe." Al deze factoren zullen de speelruimte van de centrale bankiers in de opkomende landen de komende jaren sterk vergroten. 

"Zij hebben de middelen om via interventies hun economieën te sturen," zegt Booth. "De Fed en de ECB veel minder." Vandaar dat Ashmore zijn klanten al heel lang adviseert veel meer te beleggen in opkomende staats- en bedrijfsobligaties. Die vormen de nieuwe vluchthaven, niet de Bunds en de treasuries. "Het is de hoogste tijd dat Westerse beleggers eindelijk eens de werkelijke risico's onder ogen gaan zien." 

Landen als de VS en Duitsland zijn niet langer Highly Developed Countries, maar Highly Indebted Developed Countries. Hiddic's, noemt Booth ze. "We moeten gaan werken aan een schuldreductieplan voor de hiddic's," vindt hij. "Te beginnen met Ierland. 'Het gaat goed met de Ieren!,' riep laatst een hoge monetaire piet tegen mij. Ik vroeg me af of hij ooit in Ierland was geweest. Jonge Ieren zijn de rest van hun leven bezig de schulden af te lossen als gevolg van de kredietcrisis." 

Forse haircuts nodig voor de Europese banken

Zo'n schuldenreductie zou moeten draaien om iets dat de eurozone, anders dan de Amerikanen, tot dusver niet heeft aangedurfd: forse haircuts op de portefeuilles slechte leningen van de Europese banken. "Misschien wel met 50 %," zegt Booth. "Het wordt tijd dat de verstrekkers van die leningen hun bijdrage gaan leveren aan het herstel." Dat zal nog jaren duren en veel pijn kosten, ondanks de grote vorderingen die bijvoorbeeld in Ierland al zijn gemaakt. 

Maar de geschiedenis leert dat het de enige uitweg is. "Na de val van de Muur weigerden de meeste Oost-Europese landen zo'n heftige schuldenreductie te accepteren," roept Booth in herinnering. "Tien jaar later kampten zij nog met de gevolgen. Polen deed dat wel. Binnen veertien maanden groeiden daar de investeringen weer." 

 

De Redactie van IEXProfs bestaat uit verschillende journalisten. De informatie in dit artikel is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies, of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Het is mogelijk dat redactieleden posities hebben in een of meer van de genoemde fondsen. Klik hier voor een overzicht van hun beleggingen.

Lees meer

Assetallocatie