Joost Ramaer is freelance journalist en schrijver van het boek De Geldpers – De teloorgang van het mediaconcern PCM (Prometheus, 2009). Over beleggen schreef hij eerder een wekelijkse column in NRC Handelsblad (2011-2013).

Nieuws

AJO mikt op menselijk rendement

Actieve beleggers nemen te veel risico om een bovengemiddeld rendement te willen boeken, zegt Gino Moore van AJO Partners.

Gina Moore hoefde niet te pitchen om fondsmanager te worden van UBAM – AJO US Equity Value. UBP, de Zwitserse vermogensbeheerder achter dit fonds, vond háár, na zelf research te hebben gedaan. "Vervolgens vroeg UBP mij informatie te leveren over mijn eigen werkervaring en die van mijn collega’s die het fonds zouden gaan helpen beheren," vertelt zij tijdens een interview voor IEXProfs in Restaurant Nine aan de Amsterdamse Zuidas.

"Dat had ik nooit eerder meegemaakt. Het voelde of UBP mijn werkgever was." Maar UBP is niet haar werkgever. Dat is AJO Partners, een Amerikaanse firma die vanuit kantoren in Philadelphia en Boston een kleine 27 miljard dollar investeert voor institutionele beleggers. 

Kernwoorden van die gedeelde filosofie van UBP en AJO Partners zijn een lange adem en een gedisciplineerde, quant-based beleggingsstrategie, die moet leiden tot een stabiele, realistische rendementsplus. "Wij streven doorgaans naar 2% bovenop de benchmark," zegt Moore. Voor het UBAM-fonds is het doel overigens vastgelegd op 1,7% boven de benchmark, na aftrek van kosten.

Lang trackrecord

UBAM – AJO US Equity Value heeft op dit moment ongeveer 400 miljoen dollar onder beheer. AJO haalt zijn doelen niet altijd. Maar wat wel opvalt, is dat de adviseur beter presteert naarmate je verder terugkijkt in de geschiedenis. Indexfabriek en multimanager Russell behoort tot AJO’s grootste klanten. UBP koos voor de Amerikaanse firma omdat zij hen kansrijker acht dan andere adviseurs om in het moeilijke marktklimaat duurzaam goede resultaten te behalen. 


Dat heeft minder te maken met in het verleden behaalde rendementen dan met de filosofie die AJO al sinds de oprichting trouw is blijven volgen. En die filosofie draait om mensen: waar ze vandaan komen, wat ze met hun leven willen en hoe zij met elkaar samenwerken. "Wij zijn klein, met zo’n zeventig medewerkers en baas in eigen huis," vertelt Moore.

Bedrijfscultuur en beloning zijn non-hiërarchisch en gericht op samenwerking tussen individuen met verschillende disciplines en temperamenten. "Wat wij aan het eind van het jaar overhouden, wordt gelijkelijk verdeeld over onze medewerkers, naar rato van hun bijdrage per klant."

Lol in het werk

Aan sollicitanten vraagt AJO standaard om een ranking van de rol van fame, fortune and fun in hun leven. "Als zij roem op de eerste plaats stellen, zijn zij vermoedelijk minder geschikt voor ons. Dan gaan zij vooral voor titels en status. Lol in het werk en geluk in het leven vinden wij veel belangrijker."

Deze benadering hanteert AJO al sinds de oprichting in 1984 door Ted Aronson, de A in de naam die nog altijd managing principal is (de J gaat met pensioen, de O is al met pensioen). Ter illustratie haalt Moore een beroemde anecdote aan die Vanguard-oprichter John Bogle de titel ingaf voor zijn boek Enough.

"Hij speelde zich jaren geleden af in de Hamptons, de vakantie-enclave voor de ultrarijken nabij New York. Een hedgefondsmanager zei daar eens tegen een gesprekspartner: “Jij zult nooit zo rijk worden als ik ben.” De ander repliceerde: “Maar ik heb iets dat jij nooit zult krijgen.’ Wat dat dan was, wilde de hedgefondsman weten. "Genoeg," luidde het antwoord.

Genoeg is genoeg

Actieve beleggers bezwijken al te vaak voor de verleiding te streven naar almaar hogere winsten. Op een keer leidt dat tot nog veel hogere verliezen. AJO probeert dat te vermijden door gedisciplineerd vast te houden aan een vooraf gekozen beleggingsstrategie. De grondslag bestaat uit kwantitatieve analyse, om subjectieve (voor)oordelen zoveel mogelijk uit te sluiten.

"Maar het moet wel begrijpelijk blijven," zegt Moore. "Wij zijn plain vanilla quants." Op basis van dit software-gedreven rekenwerk acht AJO waarde-aandelen momenteel een betere belegging dan groei-aandelen. Value is al enige tijd ondergewaardeerd, en growth is duur.

 

Om duurzaam meerwaarde te realiseren, herziet AJO continu zijn portefeuilles aan de hand van vier gekwantificeerde factoren die de prijs van een aandeel beïnvloeden. Naast waarde zijn dat management, momentum en sentiment. Indicatoren voor de kunde van het management van een onderneming zijn het rendement op investeringen, de verhouding tussen activa en omzet, inkoop van eigen aandelen en de kwaliteit van de winst.

Blind bieden

Momentum is het gedrag van het aandeel, sentiment het gedrag van de beleggers in dat aandeel. Deze strategie leidt tot vrijwel continue aan- en verkopen in de aandelen in portefeuille – bij AJO zijn dat vooral Amerikaanse aandelen, naast veel kleinere plukjes in opkomende markten en wereldwijde aandelen. Zo is voor het UBAM-fonds een jaarlijkse turnover voorzien van 50 tot 100% per jaar. AJO is er dan ook sterk op gefocused op zo laag mogelijke transactiekosten.

"Die bedragen bij ons gemiddeld tachtig basispunten per jaar. Die moeten we eerst goedmaken om geld te kunnen verdienen, voor de klant en voor onszelf." Moore geeft twee voorbeelden van hoe ze dat doen. Eén: soft dollars uitsluiten. "Veel brokers lokken klanten met cadeautjes, zoals gratis gebruik van Bloombergschermen. Maar de kosten berekenen zij natuurlijk wel door in hun commissies. Die halen wij er dus uit."

Twee: blind strike package trading. "Een oude techniek, bedacht in de jaren zeventig," zegt Moore. "Wij laten brokers blind bieden op een bepaald volume aan- of verkopen, zonder de specifieke aandelen bekend te maken." AJO vraagt per aandeel de sluitingsprijs van de vorige avond, plus een vooraf bepaalde commissie. "Het transactierisico is dan voor de broker."

Normaal gesproken doet AJO de helft van zijn trades op deze manier. Nu is dat 20% – in de huidige markt zijn brokers minder bereid dit risico te nemen. AJO gebruikt er doorgaans een twintigtal. "Onze relatie met hen is gebaseerd op pure transactiekosten, zonder alle ruis waar Wallstreet zo dol op is."


Joost Ramaer is freelance journalist en schrijver van het boek De Geldpers – De teloorgang van het mediaconcern PCM (Prometheus, 2009). Over beleggen schreef hij eerder een wekelijkse column in NRC Handelsblad (2011-2013). De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen.

Lees meer

De impact van het coronavirus