Wouter Weijand is chief investment officer (CIO) bij vermogensbeheerder Providence Capital in Bussum. Hij schrijft columns op persoonlijke titel. De informatie in zijn columns is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies.
Column

Hotel California: geen systeemcrash

Centrale banken zijn uitstekend getraind in het verschaffen van liquiditeit. Een plotse crisis lijkt onwaarschijnlijk.

Eerder deze week schilderden we de obligatiemarkt af als het nieuwe Hotel California. Er dreigt een uitstapfee, fondsen bouwen cash op om een exodus op te kunnen vangen. Dreigt er een crisis? En mag dat wel, zomaar uitstapkosten berekenen. We vroegen het een aantal experts. Vandaag Wouter Weijand (BNP Paribas IP)


Een uitstapfee? Echt heel suspicious wordt dit: “Mag ik er niet meer uit? Dan zullen ze dus wel liquiditeitsproblemen hebben... Wegwezen, zo snel als we kunnen”. Nee, als je het vertrouwen van beleggers snel omlaag wil krijgen, is dit de ideale oplossing. Van kwaad tot erger dus. Nooit doen.

Verder hangt het van de kleine lettertjes af of het überhaupt mag: veelal staat daar dat de bid-ask spread verhoogd kan worden indien de kosten van het liquideren van de onderliggende stukken, bijvoorbeeld ten gevolge van de verwachte marktimpact, toenemen. Twee procent lijkt me echter excessief en zelden te rechtvaardigen. Of het moet om Argentijnse achtergestelde Double Junk Coco’s gaan. Dan weer wel natuurlijk. Voor gewone obligaties kan het hoogstens om tienden van procenten gaan.

Is de angst overdreven? Hoe meer men er open over discussieert, hoe minder groot die angst hoeft te zijn, want dan zijn er steeds meer partijen op voorbereid. Het zijn juist de onverwachte ontwikkelingen die echt een tsunami kunnen veroorzaken. De bubble die we hier aan het blazen zijn, kent een geschiedenis van ruim 30 jaar.

Omdat het blazen zo geleidelijk plaatsvond, is wellicht minder opgevallen hoe groot de ballon geworden is: hij was immers al zo lang groot en dan ga je er toch aan wennen. Dat is het verraderlijke aan deze bubble: bijna allemaal weten we diep van binnen dat de huidige rente- en spreadniveaus nergens meer op slaan, maar ja, het is een soort “new normal” , dus wen er maar aan, zegt men dan.

Het besef dat er nog monetaire cycli zouden bestaan, wordt gemakkelijk weggewuifd: natuurlijk, de inflatie neemt wat toe, de werkloosheid zakt in de VS steeds verder, maar de baas van de FED is een duif, dus maak je geen zorgen. Zelfs de Bank of England begint steeds meer op een duif te lijken na de aankondiging dat die eerder aangekondigde renteverhoging er voorlopig toch nog niet komt.

Systeemcrisis onwaarschijnlijk
Maar “this time is different” heb ik meer gehoord. Economische cycli zijn gewoon man-made en het gevolg van fear and greed, ook bij gewone consumptieve en investeringsbeslissingen. Rechte lijnen van constant 1-2% groei komen zelden voor, dus zijn er ook rente-cycli en credit-cycli. What goes down, will eventually also go up. We gaan ons dus niet vervelen, gelukkig maar.

Komt er een systeemcrash? Dat lijkt me wat overdreven, vooral ook door de rol van de centrale banken die zich sinds de financiële crisis in het bijzonder hebben bezig gehouden met het verschaffen van voldoende liquiditeit in het internationale bankensysteem. Daarin zijn ze dus uitstekend getraind en een plotselinge crisis lijkt me nauwelijks waarschijnlijk.

  

 


Wouter Weijand is chief investment officer (CIO) bij vermogensbeheerder Providence Capital in Bussum. Hij schrijft columns op persoonlijke titel. De informatie in zijn columns is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies.

Assetallocatie