Peter van Kleef was tot en met 2014 hoofdredacteur van IEXProfs.

Hij is sinds 2001 actief in de financiële journalistiek met een uitgebreid freelance-verleden en een lange geschiedenis bij IEX. Hij is ook de bedenker en samensteller van de IEX Fonds 40 en de IEX Defensieve 30

. Sinds 2015 is Van Kleef chief editor Investment Writing & Translations bij Robeco.
Column

The End of Dividend

Twee redenen waarom dividendaandelen het moeilijk krijgen. Drie redenen waarom beleggers ze toch blijven kopen.

Excuses voor de Engelstalige kop van dit artikel, ik ben daar geen fan van, maar deze bekt natuurlijk wel lekker. En ik heb uw aandacht, dat is ook wat waard. Ik wil het even hebben over de grote golf waarop een massa beleggers de afgelopen jaren gesurfd heeft – en met succes. Dividend. Veel moeilijker hoefden beleggers het niet te maken. 

Maar aan alle goede dingen komt een einde, en ook dividendbeleggers zullen rekening moeten houden met zeven magere jaren. Dat hoeft helemaal niet erg te zijn, het is ook geen reden die prima renderende dividendaandelen of dividendfondsen meteen van drie hog uit het raam te smijten, maar het is wel goed verder te kijken dan het succes van vandaag en gisteren. 

Mebane Faber, fondsbeheerder, auteur en researcher doet dat en hij denkt dat dividendbeleggers de komende jaren weleens achter kunnen blijven bij de brede aandelenmarkt. Faber herinnert ons er even fijntjes aan dat dividendaandelen niet altijd op ieders lippen lagen, zoals de afgelopen tien, twaalf jaar het geval was. Er was een tijd dat niemand er naar omkeek.

Coca Cola
Faber is ook een tikkie bang dat veel beleggers nu in dividend stappen vanwege de ‘merkbeleving’. Dividend is een trade mark geworden van degelijke value-aandelen. Het is de Coca Cola-onder de aandelen geworden, en Coca Cola is de lekkerste cola ook als je na testen van geanonimiseerde flesjes eigenlijk moet toegeven dat Pepsi lekkerder is. U kent het verhaal.

Faber deed een testje en kwam er achter dat de portefeuilles van dividendfondsen en ETF’s nu een hogere gemiddelde waardering hebben dan de markt, ongeacht welk waarderingscriterium je daarvoor gebruikt. Dat waarderingsrisico is in strijd met de reputatie van ‘degelijke defensieve aandelen’, stelt Faber. “Is het redelijk een hogere waardering te betalen voor een hoger rendement?” 

Maar behalve de waarderingskwestie is er ook nog de rente. Dividendaandelen hebben de neiging te underperformen in tijden waarin de rente oploopt. O’Shaughnessy Asset Management deed daar onderzoek naar en keek naar zestien periodes van stijgende rente in de VS sinds 1927. Die cycli duurden gemiddeld 25 maanden en de rente liep daarin gemiddeld 2,35% op. De aandelenmarkt haalde (met grote uitschieters naar boven en beneden) in die perioden een gemiddeld rendement van 11,1%. Dividendaandelen bleven daar 2,6% bij achter.

Met die kennis rijst de vraag waarom beleggers nog steeds dividendaandelen en –fondsen blijven kopen. Faber ziet drie mogelijke redenen:

  1. Beleggers kennen de feiten niet en gaan er simpel weg vanuit dat dividend een value-bias betekent (en hoger rendement)
  2. De Coca Cola-factor. 
  3. Ze hebben pijnlijke herinneringen aan de enorme koersvallen van groei-aandelen, eerder deze eeuw.

Hoe dan ook, met twee dividandy’s in het IEXProfs-columnistenkorps – Jorik van den Bos en Wouter Weijand – ga ik de rest van de dag mijn mailbox goed in de gaten houden. Doet u dat met uw portefeuille. 


Peter van Kleef was tot en met 2014 hoofdredacteur van IEXProfs. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen.

Assetallocatie