Verstandig dealen met angst

De stemming op de aandelenmarkt was de laatste weken iets beter. Toch blijven veel particuliere beleggers sceptisch over de nabije toekomst. De handelsstrijd tussen de VS en de rest van de wereld is weliswaar in wat rustiger vaarwater gekomen, maar de Amerikaanse tarieven (en alles wat daarbij hoort) zijn nog lang de wereld niet uit.

Fondsbeheerder Ben Carlson van Ritholtz Wealth Management kreeg hier onlangs een vraag over van een van de lezers van zijn blog A Wealth of Common Sense. Een collega vroeg hem hoe om te gaan met klanten die een deel van hun aandelen willen verkopen omdat ze een slecht gevoel hebben over de markten?

Is het niet beter nu aandelen te verkopen en ze later goedkoper terug te kopen als het sentiment weer wat bullisher wordt? Carlson raadt het de klant af. "Bearish of bullish zijn over de markten leidt tot irrationele besluiten. Het zijn emoties van angst of hebzucht."

Magische formule

Maar is het altijd slecht om actief te worden als de zenuwen door je keel gieren? Joel Greenblatt heeft hier een boek over geschreven: The Little Book That Beats the Market waarin hij zijn “magische formule” voor het beleggen in aandelen uitlegt.

Het gaat om een kwantitatieve benadering waarbij Greenblatt zoekt naar bedrijven met een hoog rendement op het eigen vermogen én een lage beurswaardering. De lijst bedrijven gaf hij ook prijs op een website.

Sommige mensen bleken ervoor te kiezen om Greenblatt volledig te volgen. Andere deden aan cherry picking en kozen voor de aandelen waarvan zij dachten dat ze de beste kansen maakten. Het resultaat was meestal niet al te best. Gemiddeld genomen vermeden de cherry pickers de grootste winnaars uit de lijst, veranderden regelmatig van strategie en hielden geld in reserve als aandelen daalden en kochten als ze stegen (buy high, sell low).

Het meest ironische was dat de mensen die ervoor kozen helemaal niks te doen, de beste resultaten bereikten. Die waren dus nog beter af dan het 100% volgen van Greenblatt.

Leeftijd doet er wel toe

Waar een vermogensbeheerder volgens Carlson wel aan moet denken, is dat het risicoprofiel van hun klanten verandert met de jaren. Ook dat heeft wel degelijk een emotionele component.

Het is immers logisch dat een beurscrash bij een gepensioneerde veel harder aankomt dan bij een jongeling die aan het begin van zijn loopbaan staat en bovendien minder geld te verliezen heeft.

Carlson zelf is ook niet vrij van emoties. De afgelopen 20 jaar was hij soms bullish, soms bearish. Soms bleek dat terecht, meestal niet. Erop handelen was in ieder geval geen goed idee geweest. Zegt hij zelf.