Hedgefondsmanagers hebben er baat bij angst te zaaien

De obligatiemarkt kende vorige week een aantal volatiele dagen na de verkiezing van Donald Trump. De tienjaarsrente steeg zelfs even tot ruim boven de 4,4% om vervolgens weer terug te zakken tot rond de 4,3%, mede geholpen door een verlaging van de rente door de Fed.

Flinke bewegingen dus, maar zonder paniek. Zo zou de situatie gekenschetst kunnen worden die te maken heeft met zorgen over hogere staatsschulden onder Trump.

Is die zorg terecht? Hedgefondsmanager Paul Tudor Jones vindt het meer dan terecht. Sterker, hij denkt dat het dramatische vormen aan kan nemen. Hij waarschuwt voor een zogenoemd Minsky-moment. Dat staat synoniem voor beurspartijen die lange tijd de kop in het zand steken, tot er vrij plotseling een moment komt dat ze inzien dat het met de overheidsfinanciën zo niet verder kan, met een crash van aandelen en obligaties tot gevolg.

Vermogensbeheerder Ben Carlson vindt dat zwaar overdreven. Hij begrijpt de zorg over overheidsschulden, maar zo dramatisch als Tudor Jones het voorstelt, is het niet, schrijft hij in zijn blog A Wealth of Common Sense.

Fear sells

Het is niet zo dat hij Tudor Jones dom vindt. Integendeel, Carlson noemt hem “een legendarische belegger, welbespraakt, intelligent en alom gerespecteerd”. Maar het is ook een hedgefondsmanager, en voor dit soort beleggers geldt het adagium “fear sells”.

Hedgefondsmanagers als Tudor Jones hebben er een handje van om beleggers de stuipen op het lijf te jagen omdat zij daarvan profiteren. Particuliere beleggers moeten volgens Carlson een onderscheid maken tussen wat hedgefondsen zeggen en wat ze doen.

Carlson geeft meerdere voorbeelden van hedgefondsmanagers die in het verleden even dramatisch uit de hoek kwamen als Tudor Jones nu, terwijl ze in werkelijkheid zelf gewoon vrolijk bleven doorbeleggen.

Armageddon

Stanley Druckenmiller schreef bijvoorbeeld in 2013 in The Wall Street Journal een opiniestuk waarin hij net als Tudor Jones waarschuwde voor onhoudbare overheidsschulden. Maar de realiteit is dat de schuldquote sindsdien verder gestegen is, net als de beurs, met honderden procenten, en Druckenmiller is er ook niet armer van geworden.

Twee jaar later deed Ray Dalio er een schepje bovenop met zijn vergelijking met de Grote Depressie van de jaren 30 van de vorige eeuw. De “supercyclus” was volgens hem ten einde. De boodschap aan beleggers: maak u op voor een serie magere jaren. Inmiddels weten we beter.

2010

In 2010 – vlak na de kredietcrisis – waren er meerdere hedgefondsmanagers met grimmige voorspellingen. Waardebelegger Seth Klarman waarschuwde er bijvoorbeeld voor dat de overheid door de rente op nul te houden, de bevolking uitnodigt om long te gaan op alle soorten assets, behalve cash. En dat tegen prijzen die hen een vergoeding biedt die in geen verhouding staan tot de risico's.

Dat kon volgens hem niet goed gaan, maar in werkelijkheid is de S&P500 sindsdien met 530% gestegen.

Tudor Jones in 2018

Tudor Jones voorspelde zelf ook al eerder kelderende markten. In 2018 zei hij op televisiezender CNBC: “Wat ik nu wil bezitten zijn grondstoffen, harde activa en cash. Geen aandelen. Dat verandert pas als het tekort 2% is en niet 5% en de reële korte rente 1% of meer.”

De realiteit is dat aandelen het sindsdien uitstekend gedaan hebben ondanks corona, hogere schulden, een gestegen rente en geopolitieke spanningen.

Trek je niks aan van doemdenkers

Met dit alles in het achterhoofd, adviseert Ben Carlson dat beleggers ondergangsscenario's met een korreltje zout moeten nemen. De daden van hedgefondsmanagers zijn een stuk interessanter dan hun woorden, maar helaas geven ze die niet altijd prijs op radio en televisie.