Geen verschil tussen een goede tennisser en belegger

Een belegger hoeft geen enorme voordelen te hebben tegenover de rest om er succesvol uit te steken. Sterker, een klein voordeel kan al tot grote prestaties leiden. Dat is de strekking van een artikel van Morningstar. Het researchbedrijf geeft het voorbeeld van Roger Federer die gedurende zijn tenniscarrière 1.526 enkelpartijen speelde waarvan hij in 80% van de gevallen als winnaar van de baan liep. Toch won hij slechts 54% van de punten.

Er was iets in zijn spel dat hem consequent extra punten opleverde en hem net dat kleine voordeel gaf tegenover zijn concurrenten om ze allemaal te verslaan.

Wist en verlies ligt dichtbij elkaar

Bij beleggen werkt het min of meer hetzelfde. Het begint al met het aantal winst- en verliesdagen. Dat ligt extreem dichtbij elkaar. In de VS is de verhouding 53% dagen met winst tegenover 47% met verlies.

De vraag is hoe een belegger profijt kan trekken uit zo’n minimaal voordeel. Federer had in het begin ook moeite dat te vinden. Goed tennissen kon hij natuurlijk, maar zijn tegenstanders gingen ervan uit dat als ze lang genoeg in de wedstrijd bleven, ze Federer uiteindelijk konden verslaan omdat hij moe werd en ongedisciplineerd.

IJzeren discipline

Federer reageerde daarop met keihard werken aan precies dat element van zijn spel. Hij werkte aan zijn uithoudingsvermogen, verbeterde zijn voedingspatroon en analyseerde de zwakke punten van zijn tegenstanders om ze op het cruciale moment de genadeklap te kunnen geven.

Wat kunnen beleggers doen?

1. Kosten 

De kosten lijken bij beleggingen soms een kleinigheid, maar opgeteld kunnen ze een groot verschil maken. Denk bijvoorbeeld aan alle kosten die gepaard gaan met handelstransacties en beheerkosten voor fondsen. Kostenbeheersing hoeft overigens niet te betekenen dat goedkope fondsen per se beter zijn dan dure. Maar het betekent wel dat de dure fondsen een echte meerwaarde moeten hebben.

2. Selectie van fondsmanagers

Er is ook veel discipline gevraagd bij de selectie van fondsmanagers. Beleggers moeten zich daarbij realiseren dat elke fondsmanager op de korte termijn uitschieters naar boven en beneden kan hebben. Snel wisselen van fondsmanager omdat het een keertje tegenzit, is onverstandig.

3. Diversificatie 

Het is onwaarschijnlijk dat aandelen wereldwijd de komende 10 jaar dezelfde resultaten opleveren als de laatste 10 jaar. Dit jaar hebben bijvoorbeeld China en Argentinië meer rendemendent opgeleverd dan de VS, terwijl dat op basis van de laatste 15 jaar niet te verwachten was. Van de andere kant leverde Amerikaanse aandelen tussen 2000 en 2009 weer bijna niets op. 

Aangezien Amerikaanse beursfondsen 60% van de wereldwijde marktkapitalisatie uitmaken, is het een goed idde om een groot deel van de portefeuille in de VS te beleggen. Maar 100% is teveel. Hetzelfde geldt voor sectoren. Steek niet alles in technologieaandelen, maar spreid. 

4. Herbalanceren

Elke periode heeft zijn uitmuntende beleggingscategorieën. Maar dat zegt niks over de toekomst. Als een bepaalde beleggingscategorie door goede prestaties een te groot belang krijgt in de portefeuille moet dat worden aangepast om een goed uitgebalanceerde portefeuille voor de toekomst te garanderen.

Conclusie

Als een belegger zich gedisciplineerd aan al deze randvoorwaarden houdt dan maakt hij een goede kans op even goede resultaten als Roger Federer.