Value wordt schromelijk onderschat

Hè, dat kan toch niet waar zijn, dat waardeaandelen het beter doen dan groeiaandelen? Toch is het zo. De Magnificent Seven hebben het de laatste jaren natuurlijk fantastisch gedaan. Honderden procenten kregen ze erbij, waarmee ze de groeiaandelen een enorme boost gaven.

Value bleef daar ver bij achter. Althans, op het eerste gezicht, want als er over een langere periode gekeken wordt, dan komen waarde-aandelen toch echt als beste uit de bus.

Larry Swedroe heeft hier onderzoek naar gedaan in zijn boek Enrich Your Future. Wat blijkt? Groeiaandelen hebben de laatste 60 jaar een gemiddeld rendement opgeleverd van 10%. Niet onaardig, maar value deed het beter met 13,2%.

Hoe kan dat? Adam Grossman van vermogensbeheerder Mayport gaat in zijn blog Humble Dollar op zoek naar de oorzaken. 

Love is in the air

Ten eerste speelt liefde een grote rol. De succesvolle groeiaandelen zijn bij iedereen bekend. De short-term traders zijn er dol op. De verwachtingen torenhoog. Maar als het een keer tegenvalt, is de liefde ook weer snel verdwenen. Het gevolg is dat groeiaandelen hoge toppen kennen, maar ook diepe dalen.

Saai

Bij valueaandelen is dat anders. Die zijn een beetje saai. Ze staan zelden in de etalage bij analisten. Het zijn grijze muizen, onbekend en onbemind. 

Onbemind zorgt voor lage waarderingen. Als dat gecombineerd wordt met solide resultaten door de jaren heen, kan een stijgend rendement niet uitblijven.

Volwassen

Een tweede punt dat in het nadeel werkt van groeifondsen is dat hun winsten werken als magneet op de concurrentie. Neem een bakker die een geweldig nieuw taartje heeft ontwikkeld. Iedereen wil de taartjes hebben. Ze gaan tegen belachelijke prijzen over de toonbank. Logisch dat de concurrentie probeert het taartje na te bakken. Hoe beter dat lukt, hoe lager de winstmarges.

Bij grote bedrijven is dat natuurlijk ingewikkelder. Maar de geschiedenis leert wel dat zelfs de meest onoverwinnelijk geachte marktleiders uiteindelijk voorbijgestreefd worden.

Denk aan dominante bedrijven uit verleden zoals IBM, Kodak, Nokia, BlackBerry en nu ook Intel. Technologische groeiparels die nu zelf zijn veranderd in grijze muizen.

Toezichthouders

De overheid kan dat proces nog versterken met wet- en regelgeving om monopolisten te voorkomen.

Het Amerikaanse AT&T werd bijvoorbeeld in de jaren 80 gedwongen zijn telecomimperium op te splitsen in zeven “Baby Bells”. Hetzelfde gold aan het begin van de vorige eeuw voor het machtige Standard Oil van de familie Rockefeller.

Het is niet alles goud wat blinkt

Er zijn een heleboel bedrijven die door het leven gaan als groeiaandeel. Maar ze zijn lang niet altijd succesvol. Sterker, het is vaak alles of niets. Cathie Wood kan er over meepraten. Zij is met haar bedrijf Ark Invest gespecialiseerd in groeifondsen, maar veel geld heeft ze daar de laatste jaren niet mee verdiend.

Kortom, er zijn bij groeiaandelen grote winnaars en verliezers. Voor het redement tellen ze allebei mee.

Rentegevoelig

Een volgende reden voor het achterblijven van groeiaandelen op de lange termijn is dat ze gevoeliger zijn voor veranderingen in de rente en winstverwachtingen. Dat heeft te maken met het feit dat voor groeiaandelen toekomstige winsten zwaarder wegen dan bij valueaandelen.

Beleggers verdisconteren die winsten naar de toekomst en dat doe je met de rente. Hoe hoger de rente, des te nadeliger is dat voor groeiaandelen. Als dan ook nog de winsten tegenvallen dan hakt dat er dubbel in.

Conclusie

Grossmans conclusie is niet dat iedereen nu massaal over moet stappen van groei- op valueaandelen. Veel slimmer is om je niet mee te laten slepen door de waan van de dag en te beleggen in een breed indexfonds. Op die manier profiteer je van de trendy groeiaandelen zonder de grijze muizen te vergeten.

Het is hoogstens een idee om naast een breed indexfonds ook nog wat geld opzij te leggen voor een value-indexfonds. Op die manier wordt de growth-overweging in brede indexfondsen rechtgetrokken.