Sterke marktconcentratie hoeft niet slecht te zijn

Het is de afgelopen weken stuivertje-wisselen aan de tech-top. Nvidia is zonder twijfel het aandeel van het moment. Afgelopen week nam het AI-chipbedrijf voor het eerst de horde van 3 biljoen dollar marketcap. Daarmee werd Apple voorbijgestreefd en heeft Nvidia nu Microsoft, de nummer één, in het vizier.

Alleen dit jaar heeft Nvidia al een koerswinst geboekt van 157%. Maar ook de andere techfondsen doen het zeker niet slecht. De Top 3 Microsoft, Nvidia en Apple zijn daardoor inmiddels goed voor 20% van de hele S&P 500 en 15% van alle Amerikaanse aandelen bij elkaar. De Top 6 is zelfs goed voor 30% van de S&P.

Marktconcentratie is een bekend fenomeen

Hoe link is deze enorme beursconcentratie? Volgens Michal Batnick zijn er op basis van de beursgeschiedenis meerdere antwoorden mogelijk op die vraag. Het goede nieuws is dat er sinds de Tweede Wereldoorlog drie periodes waren waarbij de concentratie in de S&P toenam. Dat was vanaf 1950 tot begin jaren 60, de jaren 90, en van 2012 tot nu.

In al die periodes werd de hele beurs mee omhooggetrokken, terwijl in periodes dat de marktconcentratie afnam de S&P het juist relatief slecht deed. Dat was bijvoorbeeld zo gedurende de hele periode van begin jaren 60 tot begin jaren 90.

Hoge bomen

Het nadeel is dat wie hoog klimt, diep kan vallen. Uit een recent onderzoek van Michael Mauboussin en Dan Callahan blijkt dat het grootste zwaargewicht in de VS het tussen 1950 en 2023 gemiddeld 1,9% minder deed dan de S&P 500. Dat spreekt dus voor een verkoop van het duurste aandeel.

Een voorbeeld van Mauboussin en Callahan is de top 3 uit 1999, bestaande uit Microsoft, General Electric en Cisco. Die werden verhandeld tegen k/w’s van respectievelijk 65, 42 en 97. Dat was geen goed teken, want de tien jaar daarop waren voor deze aandelen dramatisch.

Niet duur

Aan de andere kant is dat geen argument om te wedden tegen de huidige Top 3, want Microsoft, Nvidia en Apple hebben k/w’s van 'maar' 36, 45 en 30 keer de voorwaartse winst. 

Tenslotte is het ook geen wet van Meden en Perzen dat het topaandeel het altijd minder doet. Apple was bijvoorbeeld sinds 2014 99,96% van de tijd het grootste aandeel en toch steeg Apple gedurende die periode 861%, waarmee het vier keer zo goed presteerde als de breed gespreide S&P.