Nieuws

7 redenen om toch in actieve fondsen te stappen

Tal van studies wijzen uit dat goedkope passieve fondsen uiteindelijk veel beter presteren dan dure actieve. De markt laat zich niet eenvoudig verslaan. Kosten doen er ook toe. Toch steken beleggers nog altijd biljoenen in actieve fondsen. Why? Adam Grossman geeft zeven mogelijke redenen.

De laatste jaren is er veel wetenschappelijk onderzoek gedaan naar het verschil in rendement tussen actief beheerde beleggingsfondsen en passieve indexfondsen en ETF’s. Daar komt bijna altijd uit dat indexfondsen gemiddeld genomen meer rendement opleveren. En toch houden veel mensen vast aan hun actieve fondsen. Hoe is dat mogelijk?

Een van de analistenhuizen die de rendementsverschillen regelmatig onder de loep neemt, is Standard & Poor’s met zijn zogenoemde SPIVA-rapport, waarin actieve fondsen worden vergeleken met de S&P 500-index. De laatste SPIVA wijst uit dat 75% van de actieve largecap-fondsen het de laatste vijf jaar slechter heeft gedaan dan de S&P 500-index. Toch blijven de actieve fondsen maar instroom boeken.

Adam M. Grossman, oprichter van vermogensbeheerder Mayport, is daar ook verbaasd over en gaat in zijn blog HumbleDollar op zoek naar oorzaken. Hij heeft zeven redenen gevonden waarom beleggers actieve fondsen toch prefereren boven godkope passieve tegenhangers.

1. Toch meer kans

Als een belegger blind kiest uit alle beschikbare actieve fondsen, dan heeft hij volgens SPIVA dus een kans van 75% dat hij een fonds uitkiest dat ondermaats presteert. Maar aan de andere kant is er ook een kans van 25% dat hij wel het goede fonds te pakken heeft.

Daar komt bij dat een belegger altijd wel iets kan aflezen uit de in het verleden behaalde resultaten en de kwaliteit van het fondsmanagement. Op die manier vergroot hij zijn kans de 75% slechte fondsen te omzeilen. En dan zijn er nog sectoren waar actieve fondsmanagers beter gedijen dan in andere. Er mag dus vanuit worden gegaan dat in ieder geval bij professionele beleggers de 75% foutmarge in de praktijk lager ligt.

2. Profiteren van correcties

Er bestaat het vooroordeel dat passieve fondsen slechter presteren tijdens beurscorrecties. Daar zit ook een bepaalde logica achter. Indexfondsen mogen niet differentiëren en zijn daardoor verplicht om tijdens een crash alles tegelijkertijd te verkopen. 

Actieve fondsen kunnen daarentegen anticiperen en ten onrechte afgestrafte fondsen oppikken. Dat geeft een actief manager een voorsprong als het herstel weer begint. Een actieve fondsmanager kan zich bovendien voorbereiden op correcties. Ook dat kan veel winst opleveren tegenover een ETF.

De realiteit is dat correcties lastig te voorspellen zijn. Uit data blijkt dat er maar weinig actieve fondsen zijn die crashes zo goed kunnen voorspellen, dat ze passieve fondsen structureel verslaan. Daar komt bij dat een verkeerde call van een actief fonds flink in de papieren kan lopen.

3. Kuddegedrag

Er zijn beleggers met een groot wantrouwen jegens indexfondsen omdat ze massaal dezelfde aandelen kopen (of verkopen). Michael Burry, bekend vanwege zijn juiste voorspelling van de kredietcrisis in 2008, vergeleek het ooit met een volle bioscoop waar brand uitbreekt. Hoe voller het theater, des te groter de ramp. Maar wanneer is een theater te vol? Wie het afgelopen jaar heeft geluisterd naar analisten die niets zagen in de koersopleving, heeft dat flink bezuurd.

4. Terugkeer naar het gemiddelde

In de beleggingstheorie wordt gedacht in golven waarbij koersen kunnen doorschieten naar boven of naar beneden. Het leuke van golven is dat ze op termijn altijd terugkeren naar het gemiddelde.

Volgens Grossmann zijn er mensen die denken dat dit ook geldt voor actieve fondsen. Ze hebben een aantal jaren achter de rug van underperformance (golf naar beneden), maar het is een kwestie van tijd totdat de pendule weer in de andere richting doorslaat.

5. Nul persoonlijkheid

Uit peilingen blijkt dat bijna overal in de wereld het vertrouwen van burgers in de politiek daalt. Maar als mensen gevraagd wordt naar hun mening over individuele personen waar zij op gestemd hebben, dan is het oordeel vaak veel positiever.

Er is sprake van een zekere loyaliteit die niet zo makkelijk verloren gaat. Zo is het ook met fondsmanagers. Een charismatische fondsmanager met een goed verhaal, kan best een paar jaar minder presteren, zonder dat zijn trouwe fans hem dit kwalijk nemen.

Indexfondsen hebben daarentegen geen persoonlijkheid. Ze worden beheerd door computers die werken met algoritmes. Dat is minder aansprekend.

6. Het is een complot

In hoeverre kan een studie van Standard & Poor’s, zoals SPIVA, worden vertrouwd. Dat is toch alsof een slager zijn eigen vlees keurt. S&P verdient met zijn indices veel geld. Hoe beter het indexfondsen voor de dag laat komen, des te beter dat is voor de business. Grossmann vindt het een ver gezochte complottheorie, maar onderkent wel dat het een sentiment is dat leeft.

7. Persoonlijke voorkeuren

Het vervelende van indexfondsen is dat er altijd aandelen of obligaties in zitten waar een individuele beleggers een hekel aan heeft. De een wil bijvoorbeeld absoluut niet beleggen in tabaks- of drankenproducenten, de ander wil niks weten van e-commerce of banken.

Voor sommige beleggers is die individuele voorkeur te belangrijk om op te geven. Het kan een reden zijn om - zelfs als een belegger weet dat een indexfonds beter presteert - om toch te kiezen voor een actief fonds dat qua fondsselectie beter aansluit op zijn eigen voorkeuren.

De Redactie van IEXProfs bestaat uit verschillende journalisten. De informatie in dit artikel is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies, of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Het is mogelijk dat redactieleden posities hebben in een of meer van de genoemde fondsen. Klik hier voor een overzicht van hun beleggingen.

Lees meer

De impact van het coronavirus