Nieuws

Reddingsplan Italiaanse banken

Drie manieren om Italiaanse banken te redden volgens Pimco-directeur Joshua Anderson.

Italiaanse banken hebben het al zwaar sinds het begin van de kredietcrisis, maar hoe en of ze het nu gaan redden, is de vraag. Ze zitten niet alleen zwaar in de schulden, ook de mentaliteit van de bestuurders kan wel een update gebruiken. Vriendjespolitiek, dubbele petten, totaal gebrek aan ervaring. 

De val van 's werelds bij oudste bank, Monte dei Paschi di Siena (goed verhaal van Bloomberg), is een goed voorbeeld van hoe het niet moet bij Italiaanse banken en hoe het nog wel altijd gaat. Het wordt lastig deze eeuwenoude bankgewoonten een, twee, drie te hervormen. 

Volgens Joshua Anderson, algemeen directeur van PIMCO in Londen, zijn er drie mogelijkheden om financiële instellingen in Italië te redden. 

  1. Bail-in
    In geval van een bail-in wordt een bank van binnenuit gered. Aandeelhouders, obligatiehouders en crediteuren moeten opdraaien voor de problemen bij de financiële instelling om te voorkomen dat de slechte leningen de bank fataal worden. Voordelen van zo’n grote schoonmaak is dat banken hun economische spilfunctie weer kunnen vervullen en dat de instellingen beter beschermd zijn als een recessie opdoemt. Echter, een bail-in kan ook omslaan in een anticyclische sneeuwbal. Hoe dan ook, de Italiaanse particuliere beleggers zullen het hardst moeten bloeden, omdat zij ongeveer 50% van de achtergestelde leninghouders vormen.

  2. Doormodderen
    Indien nodig worden zwakste kredietverleners opgelapt en worden inkomsten gebruikt om op termijn afschrijvingen te doen. Zo wordt het risico van een sneeuwbaleffect beperkt. Beleggers hoeven niet meteen verlies te nemen en de belastingbetaler fungeert niet als subsidient. Dit scenario houdt wel in dat de slecht inbare leningen als een donderwolk boven het stelsel blijven hangen. Kredietverlening komt niet op gang en er zal weinig flexibiliteit zijn als een recessie zich aandient. Tot nu toe heeft herkapitalisatie van banken niet geleid tot de verwachte kredietverleningsgolf en zeker niet aan degenen die het geld het hardst nodig hebben. 

  3. Herkapitalisatie met goedkoop geld
    De laatste mogelijkheid is om de slechte leningen van de bankbalansen te halen met goedkope funding. Zo’n snelle schoonveegactie brengt de kredietverlening weer op gang. De kosten worden echter gedragen door de belastingbetaler in plaats van de belegger. Toch kan dit ook positief uitpakken voor de belastingbetaler. Als de regering bepaalde gesecuritiseerde slechte leningen voor de huidige boekwaarde opkoopt zou de belastingbetaler een dubbelcijferige winst kunnen pakken. Groot voordeel hiervan is dat de belastingbetaler eens echt wordt beloond als de economie aantrekt. Daarom kan deze optie bestempeld worden als staatsinvestering in plaats van staatssteun.

In normale omstandigheden zou doormodderen volstaan, aldus Joshua Anderson. Maar met de onzekerheid na de Brexit, en de bezorgdheid over eventuele besmetting, moet er sneller opgetreden worden. Anderson verwacht daarom dat er een combinatie komt van de doormodderoptie met bail-in en herkapitalisatie.


 

Profs die meer willen weten over de ontstaansgeschiedenis van Italiaanse banken, lezen Het Medicigeld van Tim Parks.

De Redactie van IEXProfs bestaat uit verschillende journalisten. De informatie in dit artikel is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies, of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Het is mogelijk dat redactieleden posities hebben in een of meer van de genoemde fondsen. Klik hier voor een overzicht van hun beleggingen.

Lees meer

De impact van het coronavirus