Joost Ramaer is freelance journalist en schrijver van het boek De Geldpers – De teloorgang van het mediaconcern PCM (Prometheus, 2009). Over beleggen schreef hij eerder een wekelijkse column in NRC Handelsblad (2011-2013).

Nieuws

Feiten wijzen niet op recessie

Een mogelijk nieuwe recessie vindt volgens Paul Jackson van Source geen enkele steun in de economische feiten.

De Brit Paul Jackson gaat de laatste tijd gebukt onder "een diep gevoel van schaamte," zo bekende hij in een recente analyse. Niet omdat het huis waar hij werkt op zijn advies "overwogen bleef in aandelen tijdens de recente sell-off," maar omdat zijn geboorteland de komende vier jaar slechts twintigduizend vluchtelingen wil opnemen.

"Echter," zo voegde hij er aan toe, "Engelands gebrek aan generositeit vergeleken met Duitsland is wellicht te rechtvaardigen op economische gronden, zij het niet op morele." Want wat wil het geval? Duitsland heeft een relatief oude bevolking – in 2050 zal de gemiddelde leeftijd 51,4 jaar zijn. Daardoor dreigt op termijn een, letterlijk, onwerkbare verhouding tussen actieven en inactieven.

Door veel, doorgaans jonge vluchtelingen op te nemen, kan Duitsland die verhouding gezonder maken. Dat kost wel veel geld, maar geld hebben de Duitsers in overvloed. De Britten hebben vooral tekort aan geld, minder aan actieven (zie eerste grafiek).

De Britten hebben vooral tekort aan geld
Klik op de grafiek voor een grote versie

 

Tussen ethiek en bottom line

Jacksons soepele switchen tussen ethiek en bottom line verraadt de Master in Philosophy in Economics die hij ooit behaalde aan de universiteit van Oxford. Hij is hoofd Research bij Source, naar eigen zeggen een van de grootste ETF-fabrieken van Europa, met meer dan achttien miljard dollar onder beheer.

Hij woonde tien jaar in Frankrijk, waar hij werkte voor SocGen. "De moeder van mijn kinderen is Française en wij hebben ze tweetalig opgevoed. Ik ben een Europeaan in hart en nieren." Het werd, kortom, geen doorsnee analistenverhaal, zijn visie op de wereldeconomie tijdens een werkontbijt in het Amsterdamse Waldorf Astoria Hotel.

Zijn publicaties dragen titels als Uncommon Truths en Beyond the Madding Crowd. Hij moet niets hebben van de hardnekkige bezuinigingswoede die Europa al jaren in zijn greep houdt. Regeringen moeten de publieke uitgaven juist fors opvoeren om hun stagnerende economieën aan te jagen.

Helikoptergeld

Onlangs maakte hij een lange fietstocht met zijn Franse oud-collega’s. "In Frankrijk reden we over prachtige wegen. Ik waarschuwde ze nog: wacht maar tot we in Engeland zijn." En ja hoor: vanaf Dover hobbelden ze door kuilen en gaten. "Alleen al door te investeren in hun bestaande infrastructuur kunnen overheden de economische activiteit enorm stimuleren."

Centrale banken kunnen daarbij helpen. "Waarom die bizarre omweg, door staatsobligaties te kopen? Ze moeten hun regeringen gewoon rechtstreeks financieren." Helikoptergeld heet dat. "De VS hebben dat al eens ingezet, door in het tweede kwartaal van 2009, op het dieptepunt van de kredietcrisis, alle Amerikanen een belastingvoordeel uit te betalen. Die dollars zijn meteen de economie ingegaan." Even hoofdschuddend beziet hij de wereldwijde angst voor een crisis in China, en voor de val van de olieprijs.

Aandelen zijn omgekeerd gecorreleerd aan olie.
Klik op de grafiek voor een grote versie

 

Omgekeerde correlatie

"De financiële markten gedragen zich alsof we afstevenen op een nieuwe recessie, of zelfs een depressie," zegt hij. "Dat vindt geen enkele steun in de economische feiten." Historisch gezien zijn aandelen omgekeerd gecorreleerd aan olie: hoe goedkoper de brandstof, hoe hoger de beurskoersen (zie tweede grafiek). En: hoe lager de olieprijs, hoe hoger de waarderingen van aandelen (zie derde grafiek).

Aandelen zijn omgekeerd gecorreleerd aan olie.
Klik op de grafiek voor een grote versie

 

Jackson denkt dat olie nog verder in prijs zal dalen. "Nu kost een vat nog meer dan 30 dollar. Sinds 1870 heeft de markt de prijs altijd teruggedrukt tot zo’n 20 dollar." Dat zal niet tot financiële rampen leiden voor olieconcerns en olieproducerende landen. "De Britse olie-industrie heeft zijn productiekosten in 2015 weten terug te brengen van 30 naar 20 dollar per vat, ofwel met liefst eenderde. Dit jaar gaan er nog eens 4 dollar vanaf. En dat in de Noordzee, een van de duurste exploratiegebieden op aarde!"

Hoe dat kan? Heel simpel. "De grootste kostenpost in de oliewinning is … de energie die zoveel goedkoper is geworden! Wat telt, zijn de operationele kosten van bestaande olievelden. Wereldwijd liggen die op gemiddeld vijftien dollar per vat."

Let op emerging markets

Ook de Chinezen hebben meer voordeel dan nadeel van de lage olieprijs. "China wil al jaren zijn strategische olievoorraden uitbreiden. Wel, dat kan nu. In 2015 heeft het land 9% meer olie geïmporteerd dan het jaar daarvoor, en daar 41% minder voor betaald." Hoezo crisis? "China’s industriële productie kwakkelt. Maar de dienstensector is inmiddels groter, en groeit met 8 tot 9% per jaar. Ook de consumentenbestedingen zijn sterk."

En vergeet India niet. "Dat land heeft binnenkort een grotere economie dan China." Aandelen en obligaties uit de emerging markets hebben sterk te lijden van de val van hun valuta’s en van de grondstofprijzen. "Maar de meeste van die economieën groeien nog steeds veel harder dan de onze. De komende vijf tot tien jaar kunnen beleggers daar veel meer verdienen dan hier."


Joost Ramaer is freelance journalist en schrijver van het boek De Geldpers – De teloorgang van het mediaconcern PCM (Prometheus, 2009). Over beleggen schreef hij eerder een wekelijkse column in NRC Handelsblad (2011-2013). De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen.

Lees meer

    Assetallocatie