Nieuws

Grieks worstelen

Ik ben het met de Duitse aanpak eens. Laat eerst maar eens wat vooruitgang zien, Griekenland.

Laat ik voorop stellen dat ik niks van worstelen weet. Als ik de vraag zou krijgen of Griekenland of Duitsland de meeste Olympische medailles in het Grieks(-Romeins) worstelen gewonnen heeft, dan zou ik waarschijnlijk Griekenland kiezen.

Fout dus, volgens Wikipedia. De Duitsers liggen ruim voor, dus dat belooft wat voor de rest van dit verhaal. Het principe achter worstelen lijkt me dat tegenstanders zo dicht tegen elkaar aan staan dat iedere beweging kan leiden tot een overwinning.

Zo komt het hele debat rondom de Griekse staatsfinanciën momenteel ook op me over. In dit verband zijn het de enorme schulden die maken dat Griekenland tot zijn Europese partners veroordeeld is omdat buiten dit speelveld niemand ze wil helpen.

Uitsmeren van de pijn

Tegelijkertijd neemt de frustratie in Griekenland toe omdat, in het bijzonder de Duitsers, niet eens in de ring willen stappen en er dus geen overwinning in lijkt te zitten (net als bij het echte worstelen blijkbaar). Iedereen ziet wel dat de Grieken het moeilijk hebben en ik denk zelfs dat als de omstandigheden zich wijzigen (er wordt voortgang geboekt door Yanis Varoufakis), er gesproken kan worden over meer flexibiliteit en het nog verder verzachten of uitsmeren van de pijn.

Maar dit alles staat of valt met wederzijds vertrouwen en dus de aanname of de Grieken doen wat ze zeggen dat ze zullen doen. Dat een nieuwe regering probeert om met nieuw elan en beleid vooruit te komen is positief, maar feit is dat we de Grieken niet als betrouwbare partners hebben leren kennen.

Dat kwam het meest pijnlijk naar voren toen in januari 2010 bleek dat zelfs officiële economische cijfers vervalst waren. Dan sta je toch als gediskwalificeerd in het medailleklassement, wat je politieke overtuiging ook is.

Vooruitbetalen

Ik schaar mezelf achter de Duitse aanpak in dit verband die als uitgangspunt neemt dat voordat er over allerlei aanpassingswensen wordt gesproken eerst maar eens zichtbare vooruitgang moet zijn geboekt. Hoe kunnen we dit met de beste wil van de wereld omdraaien door een voorschot te geven op nog uit te voeren beleid dat ineens WEL effectief beloofd te zijn?

Dat is nog eens vragen om vertrouwen dat er niet is! Ik kan veel situaties bedenken waarin ieder van ons dit ook wel graag zou willen. Even de bank binnenlopen om de hypotheek tijdens de looptijd wat aan te passen? Halverwege het lease contract van type auto wisselen?

Mijn kinderen al geld uitbetalen voor karweitjes die ze absoluut, zeker weten, ooit nog eens gaan doen? Wat is er gebeurd met voor wat, hoort wat? Vertrouwen raak je helaas nog steeds sneller kwijt dan dat je het kunt opbouwen.

Niemand is anders

Ik ben er vrij zeker van dat de Griekse regering zichzelf in die zin geen goede dienst bewezen heeft. We worstelen vrolijk door met een aanpak waarin de afspraken opnieuw afgesproken worden nadat ze afgesproken zijn. En dat is niet eens een samenvatting van de huidige gang van zaken in de EU, maar van politiek in het algemeen.

Opportunisme is de realiteit en hoezeer Den Haag zich ook afzet tegen Brussel, echt anders zijn we niet. Ik denk dat we ons dus kunnen voorbereiden op voorspelbare taferelen. De Grieken gaan gemaakte afspraken anders noemen om de schijn van verandering hoog te houden.

De Fransen zien hun kans waar en blijven in de marge zitten van minimale beleidsaanpassingen. De Italianen en Spanjaarden zitten op het vinkentouw om enige concessie aan Griekenland ook zelf op te eisen. Eigenlijk verandert er dus niet zo veel, tot aan de volgende crisis.

Ik ben ondertussen vooral benieuwd wat de Duitsers gaan presteren op het onderdeel Grieks worstelen bij de volgende Olympische Spelen…

Hilko de Brouwer is voorzitter van CFA Society Nederland. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen.

Lees meer

Alles over de rente