Geen garantie dat de Amerikaanse rente in 2025 nog verder omlaag gaat

Één zwaluw maakt dan misschien nog geen zomer, maar twee wellicht wel. Passen we dat gezegde toe op het rentebeleid van de Fed in de VS, dan kunnen we zeker stellen dat twee renteverlagingen niet noodzakelijkerwijs betekenen dat de derde of meer vrijwel zeker op komst zijn. 

De Fed verlaagde de rente deze week met 25 basispunten naar de bandbreedte 3,75–4,0%. Niet iedereen stemde daarmee in. Van de 12 stemgerechtigde leden van het rentecomité steunden 10 het genoemde besluit. Een van de leden, president van de regionale centrale bank in Kansas City, wilde de rente onveranderd houden; Stephen Miran, onlangs benoemd door president Donald Trump, wilde rente met een half procentpunt kortwieken (net als bij de vorige vergadering). 

Het feit dat twee comitéleden anders stemden dan de meerderheid, reflecteert een levendige discussie binnen het rentecomité over het te voeren beleid. En dat is niet zorgwekkend maar vooral heel erg logisch. 

Andere bril

De inflatie in de VS is aan de hoge kant, met een jaarlijks percentage van 3%. Daar komt bij dat het effect van hogere invoerheffingen volgens velen nog moet komen. Verder weten we dat een zwakkere munt na enige tijd (vaak een jaar) de inflatie onder opwaartse druk zet. De dollar is dit jaar aanmerkelijk zwakker geworden. 

Aan de andere kant is het onmiskenbaar dat de Amerikaanse arbeidsmarkt stevige wind van voren krijgt, wat een neerwaarts risico inhoudt voor het tweede deel van de taakomschrijving van de Fed, namelijk zorgen voor maximale werkgelegenheid. 

Het bovenstaande is een omgeving waarin de ideologie en voorkeuren van ieder comitélid duidelijk een rol speelt, het is de bril waardoorheen elk comitélid naar de buitenwereld kijkt. Om het in populaire termen uit te drukken: de geschetste omgeving dwingt iedereen achter de vergadertafel van de Fed zijn of haar veren te laten zien.

Redelijk irritant

Bij de een zijn het haviksveren (vooral aandacht voor en zorgen over de inflatie) en bij de ander de duifveren (vooral oog voor de werkgelegenheid). Bij de haviken ligt de lat voor renteverlagingen dan erg hoog en bij de duiven juist behoorlijk laag. Ik had het veel vreemder – en zorgwekkender – gevonden als er grote eensgezindheid was binnen de Fed, gegeven de omgeving en uiteenlopende ontwikkelingen met betrekking tot de taken van de Fed.   

De centrale bank in Washington is dus verdeeld en dat in een moment waarop de markt nagenoeg zeker is dat de bank begonnen is aan een serie renteverlagingen. Tijdens de persconferentie na afloop van de vergadering was aan de taalgebruik maar ook lichaamstaal van de voorzitter, Jerome Powell, te merken dat de bank dat redelijk irritant vond.

Terwijl ze zelf niet weet welke route te nemen, zeker nu ze het ook nog voorlopig moet doen zonder de statistieken over de economie door de shutdown van de Amerikaanse overheid, prijst de markt nog meer renteverlagingen in.

Niet blindelings

Te beginnen met de laatste vergadering dit jaar, in december. Dat vindt de bank een bron van zorg omdat het gevolg turbulentie op de markten kan zijn als de Fed, door de ontwikkelingen op het gebied van inflatie bijvoorbeeld, de markt moet teleurstellen. 

De irritatie over die overtuiging van de markt dat de rente in december opnieuw omlaag zal gaan, zorgde voor iets vrij unieks als we het over de Fed hebben, namelijk veel gepraat over het over kleine zes weken te nemen besluit! 

Powell zei daarom meermaals dat een nieuwe renteverlaging geen gedane zaak is. Hij gebruikte daarbij ook nog te toevoeging ‘bij lange na niet’, om beleggers duidelijk te maken dat ze echt niet blindelings ervan uit moeten gaan dat de Fed hen een Kerstcadeau zal geven in de vorm van een nog lagere rente. Het was tijdens de persconferentie vrij duidelijk dat dat geen verspreking was maar dat Powell daar wel degelijk namens het rentecomité sprak. 

Goede uitgangspositie

Een dag later beraadslaagde het bestuur van de Europese Centrale Bank (ECB) over de rente in de eurozone. De bank, die deze keer in Italië vergaderde, hield de rente onveranderd, op 2%. 

De economie van de eurozone groeit na de zomer harder dan verwacht, ondanks de economische stagnatie in het grootste euroland, Duitsland. Op jaarbasis groeide de eurozone-economie met 1,3% wat gewoonweg keurige groei is voor de muntunie.

‘Keurig’ in de zin dat met zo’n groeitempo inflatie niet aangejaagd maar ook niet afgeremd wordt. Dat is prima aangezien de jaarlijkse inflatie circa 2% bedraagt. Geen wonder dat Christine Lagarde dan ook zei dat de eurozone en de ECB zich in een goede uitgangspositie bevinden. 

ECB gaat omlaag?

Vooruitkijkend naar december – net als de Fed heeft ook de ECB nog één vergadering te gaan dit jaar – zou het niet verbazen als de bank de rente kortwiekt.

Er zijn verschillende zaken die dat zouden kunnen rechtvaardigen, van de instabiele politieke situatie in Frankrijk via mogelijke gevolgen van de handelsfricties in de wereld tot lagere inflatievooruitzichten  door de verwachte daling van de olieprijs en het vertraagde effect van de dit jaar sterkere euro tegenover de dollar.