"Powell herijkte risico’s in Jackson Hole"

"Fed-voorzitter Powell deed afgelopen week tijdens zijn speech in Jackson Hole een paar belangrijke uitspraken:

1. De arbeidsmarkt is in evenwicht, maar “er is er sprake van een merkwaardige balans: zowel de vraag naar arbeidskrachten als het aanbod is flink afgenomen. Dat wijst erop dat het risico op banenverlies toeneemt.”
2.  Powells uitgangspunt blijft dat hogere invoertarieven de inflatie slechts tijdelijk opdrijven. Wel wees hij erop dat een ongunstige loon-prijsspiraal mogelijk is. “Maar aangezien de arbeidsmarkt niet bijzonder krap is en er juist risico is op verslechtering, lijkt dat scenario niet waarschijnlijk.”
3. Powell concludeerde dan ook dat het verschuivende risico-evenwicht een aanpassing van de beleidsrente kan rechtvaardigen.
4. Hij voegde eraan toe dat het monetaire beleid volgens hem bescheiden restrictief is. Dat suggereert dat een renteverlaging in september zeer waarschijnlijk is geworden, maar dat een reeks snelle verlagingen pas aan de orde is als de arbeidsmarkt verder verslechtert. (
5. Powell presenteerde ook de uitkomsten van de evaluatie van de strategie. De Fed is teruggekeerd naar een flexibele inflatiedoelstelling en heeft de zogeheten “make-up strategie” losgelaten. Dat betekent dat toekomstige inflatie onder de 2%-doelstelling niet meer wordt gecompenseerd door hogere inflatie in latere periodes. De ervaring dat hogere inflatiecijfers wel degelijk mogelijk zijn en dat de inflatieverwachtingen verankerd zijn, maakt deze strategie overbodig.

De Taylor-regel heeft zijn beperkingen

Afgezien van Powell kwam de belangrijkste bijdrage tijdens de conferentie van Toyoaki Nakamura, bestuurder bij de Bank of Japan. Hij legde uit waarom de belangrijke Taylor-regel, die gebruikt wordt om de beleidsrente te bepalen, sinds 2008 niet goed heeft gewerkt, en waarom dat in de toekomst ook niet het geval zou zijn.

Volgens de Taylor-regel moeten beleidsrentes sterker worden verhoogd dan de stijging van de inflatie. Nakamura beargumenteerde in plaats daarvan waarom en wanneer dat niet nodig is, zodat centrale banken tijdelijke schokken kunnen negeren.

Geloofwaardigheid centrale banken cruciaal

Een cruciale factor Nakamura is de mate waarin de inflatieverwachtingen zijn verankerd, en dat hangt weer af van de geloofwaardigheid van de centrale bank. "De hoge mate van geloofwaardigheid is deels te danken is aan de sterke staat van dienst van de Fed, maar ook deels aan instituties zoals de onafhankelijkheid van de centrale bank. Dit zijn belangrijke verworvenheden die veel sneller verloren kunnen gaan dan ze zijn opgebouwd." Ofwel, elke aantastigng van de onafhaneklijkheid van een centrale bank is link.

Uitzonderlijke arbeidsmarkt maakt lagere inflatie mogelijk

Een andere belangrijke reden waarom de beleidsrente de afgelopen jaren minder hoefde te worden verhoogd dan de Taylor-regel suggereert, was het gedrag van de arbeidsmarkt. ECB-president Lagarde benadrukte hoe bijzonder het is dat de inflatie scherp is gedaald zonder de normale prijs van hogere werkloosheid.

Ze wees erop dat de werkgelegenheid in de eurozone "tussen eind 2021 en medio 2025 in totaal met 4,1% is toegenomen − een stijging van 6,3 miljoen banen." Met andere woorden, in tegenstelling tot eerdere cycli was het niet nodig om een recessie en hogere werkloosheid uit te lokken om de inflatie weer richting de doelstelling te krijgen.

Een zachte landing hielp ook. Voor de financiële markten is dat essentieel, omdat het de risico’s op recessies die door monetair beleid zijn veroorzaakt vermindert, en daarmee een hogere waardering van activaprijzen rechtvaardigt."