De steady 60/40-portefeuille verslaat de klassieke variant

Wat kan iemand het best doen om een flinke erfenis de komende jaren te laten groeien of op zijn minst stabiel te houden? Dat is de vraag die Pim van Vliet beantwoordt in een artikel voor het CFA Instituut.

De hoofd kwantitatieve strategie bij Robeco legt uit dat er geen makkelijk antwoord mogelijk is op deze vraag. Geen enkele belegging is immers veilig. Er zijn twee risico’s die altijd op de loer liggen: inflatie en koerscorrecties.

Hij komt tot een paar conclusies. Ten eerste dat spreiding de enige echte free lunch is voor beleggers. Ten tweede dat beleggers er verstandig aan doen bij die spreiding een significant deel van de portefeuille vrij te maken voor wat hij noemt conservatieve steady aandelen. Dat zijn aandelen die met vrij grote zekerheid de komende jaren een behoorlijk dividend uitkeren, terwijl de koers nooit ver achterblijft bij de inflatie.

Pim van Vliet

Zeker verliezen met sparen

Sommige mensen zullen zeggen “maar zet het geld toch gewoon op een spaarrekening of begraaf het in de tuin. Dat is altijd safe”. Maar dat is natuurlijk absoluut niet waar.

Om dat te illustreren haalt Van Vliet er Amerikaanse financiële data bij die teruggaan tot 1900. Uit die cijfers blijkt dat de inflatie gemiddeld ongeveer 3% bedroeg. Als mensen al het geld hadden begraven dan was de waarde ervan in 124 jaar 96% verminderd.

Een spaarrekening is al een stuk betere optie vanwege de uitgekeerde rente. Van Vliet komt voor de VS uit op een gemiddelde spaarrente van ook 3%, net genoeg dus om de inflatie bij te benen. Er zit echter nog een addertje onder het gras. Gemiddelden verhullen namelijk fases met grote verliezen. Zo waren er in de jaren 40 en 50 een perioden van “financiële repressie”. De rente werd toen kunstmatig laag gehouden terwijl de prijzen flink stegen (de rente was lager dan de inflatie). 

Dat werd gedaan om oorlogsschulden van overheden als percentage van het bbp terug te dringen. Spaarders zagen daardoor de koopkracht van hun vermogen met meer dan 40% verdampen!

Van Vliet heeft de indruk dat we nu weer middenin een periode zitten van financiële repressie. Sinds de inflatiepiek in 2022 hebben spaarders bijna 20% van hun reële vermogen in rook zien opgaan. Als je iets verder teruggaat tot de kredietcrisis dan zijn spaarders er zo’n 10% armer op geworden. Met momenteel een reële rente van bijna nul worden die verliezen die niet snel goedgemaakt.

"Van Vliet heeft de indruk dat we nu weer middenin een periode zitten van financiële repressie"

Beleggen in staatsobligaties kan pijnlijk zijn

Beleggers die het nadeel zien van sparen, kiezen daarom voor staatsobligaties omdat die iets meer rente opleveren en tegelijk veiliger zijn dan aandelen.

Maar ook dat is relatief. Als je de Amerikaanse data er weer bijpakt, dan zijn er lange periodes geweest waarin obligaties minder rente opleverden dan de inflatie en er waren ook periodes met grote koersverliezen. 

Een voorbeeld zijn de zogenoemde Liberty Bonds, uitgegeven tijdens de Eerste Wereldoorlog met een relatief lage rente. Toen de inflatie na WO1 steeg en de Fed reageerde met een hogere rente, daalden deze obligaties, en niet zo’n beetje ook.

Na de Tweede Wereldoorlog was er een vergelijkbaar pijnlijke fase voor obligatiebeleggers, en berucht zijn de jaren 70 toen tijdens de “obligatiewinter” de waarde van Treasuries bijna 50% daalde in reële termen. De helft dus. Het duurde jaren voor beleggers deze klap te boven waren.

2022 was weer zo’n rampjaar voor obligatiebeleggers met een torenhoge inflatie en centrale banken die reageerden met een fors hogere rente. Alle obligaties die in de jaren daarvoor waren uitgegeven met soms zelfs een negatieve rente verloren sterk aan reële waarde.

Aandelen: verliezen niet meteen goed gemaakt

Aandelen leveren op de lange termijn het meest op, maar de risico’s op de korte termijn zijn het grootst. De meeste beleggers zijn zich daar van bewust en toch worden ze vaak verrast over het venijn van “drawdowns”.

De meeste mensen zullen wel eens gehoord hebben van de Grote Depressie in de jaren 30 van de vorige eeuw toen de beurs de wereldeconomie meenam in zijn val en mede oorzaak was van het ontstaan van de Tweede Wereldoorlog.

Maar als je de geschiedenis langsgaat, zijn er veel meer beurscrashes geweest die reële verliezen van meer dan 30% opleverden. Alleen deze eeuw hebben we er al vier voorbij zien komen. En het is niet zo dat elke beurscrash snel weer goed wordt gemaakt. Na het knappen van de internetluchtbel duurde het bijvoorbeeld jaren voor de verliezen waren weggewerkt.

Door die grote volatiliteit bij aandelen komt het regelmatig voor dat obligaties jarenlang beter presteren dan aandelen.

Wat waren die rendementen dan?

Van Vliet heeft de rendementen op spaargeld, obligaties, aandelen en goud in de VS naast elkaar gezet in een tabel. De Compound Annual Growth Rate (CAGR) geeft het gemiddelde reële rendement weer na aftrek van inflatie. Daarnaast heeft hij gekeken naar de korte en lange termijnrisico’s. 

Aandelen en obligaties halen de hoogste CAGR met 6,3% en 1,7%. Spaargeld zit op 0,2% en goud op 0,9%. Goud blijkt daarbij qua risico niet veel onder te doen voor aandelen. Het heeft wel als voordeel dat de correlatie met aandelen en oblgaties klein is.

Obligaties en spaargeld zitten dicht bij elkaar. Het grote voordeel van spaargeld is dat de risico's op de korte termijn veel kleiner zijn dan bij andere assets.

Bij aandelen zijn de risico’s verreweg het grootst, ook op de korte termijn. Gemiddeld is er elk jaar een correctie van tenminste 7%. Over tien jaar is dat 15%.

De keuze voor steady stocks

Nu komt Van Vliet bij zijn stokpaardje: diversificatie en zogenoemde steady stocks of conservatieve aandelen. Spreiden over verschillende activa: obligaties, aandelen, spaargeld en een beetje goud is volgens hem “een van de weinige free lunches in de financiële wereld”, waarbij het risico wordt verminderd zonder dat dit ten koste gaat van het rendement.

Maar zelfs in een klassieke 60/40-portefeuille komt het grootste deel van het risico nog altijd van aandelen. Er is echter een manier om dat risico verder te verlagen, namelijk door de aankoop stabiele beursfondsen, de zogenomende low/vol-aandelen of conservative equities.

Deze bedrijven hebben een uitstekend trackrecord voor consistente rendementen. Ze zijn wat dat betreft vergelijkbaar met obligaties, met als extra voordeel dat de inkomsten (dividend en koers) meegroeien met de inflatie.

Extra winst door minder verlies

Van Vliet: “Ik heb deze beleggingsstijl uitgebreid bestudeerd en beschreven in academische artikelen en in het boek High Returns from Low Risk. Deze aandelen met een lage volatiliteit kunnen achterblijven tijdens bullmarkten, maar ze hebben de neiging beter stand te houden tijdens een neergang. Op de korte termijn zijn ze zeker niet zo veilig als obligaties of spaargeld, maar ze zijn minder risicovol dan de brede aandelenmarkt.

Op de lange termijn bieden ze een robuuste kapitaalbescherming, vooral in omgevingen die worden gekenmerkt door stagflatie zoals de jaren 70, toen risicovolle aandelen het moeilijk hadden. De koerscorrecties van stabiele aandelen zijn minder ernstig en meestal korter dan de rest van de beurs, die ook de meest risicovolle aandelen bevat. Er bestaan historische gegevens voor deze strategie en in deze blog presenteren we de resultaten vanaf 1900."

Enorme outperformance

Hou je vast! Amerikaanse low/vol-aandelen hebben de laatste 124 jaar een reëel rendement (CAGR) opgeleverd van meer dan 10%. Dit cijfer profiteert weliswaar van de uitzonderlijke historische prestaties van Amerikaanse aandelen en houdt geen rekening met belastingen of transactiekosten. Maar het blijft imposant. 

In de toekomst zullen de rendementen waarschijnlijk lager uitvallen omdat de waarderingen (k/w) nu hoger zijn dan in 1900. Je kunt er van uitgaan dat er qua waardering weinig ruimte naar boven is.

Steady 60/40

Uit de analyse komt als een van de beste opties een 60/40-portefeuille met steady stocks. Deze had de laatste 124 jaar een iets lagere CAGR van 8%, maar de volatiliteit was ook een stuk lager dan bij alleen steady stocks of een klassieke 60/40-portefeuille.

Van Vliet denkt dat een "steady 60/40-portefeuille" een mooi uitgangspunt biedt voor elke belegger omdat het een bijna ideale combinatie is van inflatiebescherming en rendement. De portefeuille kan eventueel nog worden aangevuld met alternatieve activa zoals goud, grondstoffen of vastgoed. Maar dat hoeft niet.

Wat zijn steady stocks?

Verder moet natuurlijk bepaald worden welke aandelen conservatief zijn en welke niet. Vallen Shell of Altria (Philip Morris) bijvoorbeeld nog in deze categorie nu ze door steeds meer pensioenfondsen taboe wordt verklaard?

Indices kunnen helpen bij de selectie. De S&P Global Dividend Aristrocats index bevat bijvoorbeeld aandelen als CVS Health, Verizon, Universal en Bouygues.

Robeco heeft zelf het Global Conservative Equities fonds met daarin namen als Microsoft, Apple, Amazon, Alphabet, JP Morgan, Visa, Walmart, GE Aerospace en Cisco Systems. Zo heeft bijna elke effectenbank een fonds met de nadruk op conservatieve aandelen. Het is helemaal naar de smaak van Van Vliet.