Hoge pieken en diepe dalen horen erbij

Een actieve langetermijnbelegger moet bereid zijn grote verliezen te lijden. Alle topaandelen en -fondsen hebben periodes doorgemaakt met grote verliezen. Denk aan een bedrijf als Amazon (huidige waarde 2,2 biljoen dollar). Tussen december 1999 en oktober 2001 verloor dit aandeel 95% om vervolgens aan een ongekende opmars te beginnen.

Hetzelfde geldt voor het nu gevierde Nvidia dat na de beursgang in 1999 een eerste piek bereikte op 4 januari 2002. De 10 maanden daarna waren vreselijk met een verlies van 90%. Het zou ruim 4 jaar duren voordat het oude record werd verbroken. Dat was op een koers van net iets meer dan 60 dollarcent. Het aandeel staat nu op 135 dollar.

6500 bedrijven

Morgan Stanley Investment Management heeft een uitgebreid onderzoek gedaan naar dit soort pieken en dalen op de Amerikaanse aandelenmarkt. In de studie is het koersverloop geanalyseerd van 6.500 bedrijven tussen 1985 en 2024. Alle grote aandelen zitten erbij, en schrik niet, de mediane koersdaling van de 6.500 aandelen in de steekproef was maximaal 85% en duurde 2,5 jaar van piek tot dal. De gemiddelde daling van top tot bodem was iets lager met 81% en duurde 3,9 jaar.

Sommige koerscorrecties, zoals bij Amazon en Nvidia, waren achteraf ideale instapmomenten. Maar dat is lang niet altijd zo. Sterker, meer dan de helft van de onderzochte aandelen kwam de klap nooit te boven, ook niet als dividenden worden meegerekend.

Footlocker

Het is ook niet zo dat wat snel daalt, ook snel weer opkrabbelt, zoals bij Amazon en Nvidia. Integendeel, het kost aandelen gemiddeld genomen langer om een grote daling goed te maken dan een kleine. 

Een voorbeeld waar het heel lang duurde, is Foot Locker. Tussen 13 juli 1990 en 18 februari 1999 verloor dit bedrijf (toen nog meer dan alleen schoenen) 91%. Dat was dus een hele lange periode van neergang. Het herstel zou nog langer in beslag nemen (13,6 jaar).

Aan de sector kan het niet liggen. Het vergelijkbare Walmart groeide in dezelfde tijd met honderden procenten.

Zelfs de perfecte belegger verliest geregeld

Ideaal is natuurlijk als een belegger de perfecte voorziende blik heeft en telkens de top picks voor de komende vijf jaar bezit. Maar zelfs een dergelijke tovenaar krijgt te maken met grote “drawdowns”.

Bij de bedrijven uit het Morgan Stanley-onderzoek liep de perfecte belegger een keer zelfs tegen een verlies van 76% aan. “Dat bewijst hoe moeilijk het is voor zelfs professionals om marktcorrecties goed te verwerken.”

Mutual funds

De resultaten van actief gemanagede beleggingsfondsen volgen een vergelijkbaar patroon als individuele aandelen, hoewel de maximale drawdowns iets lager waren. Het gemiddelde maximale verlies voor de top 20 beleggingsfondsen met focus op de VS was de laatste kwart eeuw 60%. Al die fondsen produceerden daarna bovengemiddelde rendementen.

Morgan Stanley concludeert dat het voor niemand mogelijk is de bodem perfect in te schatten. Maar er valt wel veel voor te zeggen om drawdowns te gebruiken om het rendement op de lange termijn op te krikken. Instappen dus als de beursstemming slecht is.

Bij de selectie van aandelen maakt Morgan Stanley in zulke gevallen gebruik van verschillende kwalitatieve criteria. Het gaat dan om vragen als:

• Heeft de koerscorrectie cyclische of structurele redenen?
• Hoe levensvatbaar is een bedrijf?
• Hoe verhoudt het zich tot de concurrentie?
• Hoe staat het bedrijf er financieel voor?
• Wat zijn de investeringsmogelijkheden in groei?

Zelfs met dit soort criteria, waarmee een heleboel bedrijven kunnen worden uitgesloten, is het een illusie om te denken dat stockpickers wonderen kunnen verrichten. Maar de kans op succes neemt wel sterk toe. Het bewijs wordt geleverd door enkele van de top-stockcpickers in de wereld zoals Berkshire Hathaway met decennia van uitmuntende resultaten.