Van Lanschot Kempen houdt het hoofd koel

Financiële markten beleven een volatiele periode. Met name de Japanse beurs heeft het moeilijk, met een Nikkei die gisteren een tiental procent inboet, maar ook in Europa en de VS zien we fors lagere beurskoersen. Obligaties profiteren hier weer van. De langetermijnrente daalt, wat obligatiekoersen opdrijft en een welkome buffer biedt in een breed gespreide portefeuille.

Luc Aben

Einde aan Japanse carry trade 

De enigszins onverwachte renteverhoging door de Bank of Japan verstevigde de yen, wat een neerwaarts effect had op Japanse aandelen. Voor buitenlandse beleggers is dit een bijna traditionele negatieve correlatie waar zij vaak rekening mee moeten houden.

Ook in bredere zin voelen financiële markten de impact van een ommekeer in het Japanse monetaire beleid. Naarmate de Japanse rente stijgt en de munt sterker wordt, is de zogenaamde carry-trade immers minder aantrekkelijk. Deze transactie houdt in dat er goedkoop wordt geleend in yen en vervolgens elders wordt geïnvesteerd voor hogere (verwachte) rendementen. Als deze posities worden teruggedraaid impliceert dat tijdelijke verkoopdruk op internationale markten. Wellicht speelt dat ook een rol bij de toegenomen volatiliteit. Het is echter moeilijk om precies vast te stellen in welke mate dit het geval is.

Centrale banken aan zet

Net als aandelenbeurzen vertoonden obligatiemarkten de nodige activiteit. Doorgevoerde en verwachte renteverlagingen door centrale banken, respectievelijk door de Bank of England en de Federal Reserve, duwden de langetermijnrentes over een breed front 20 tot 25 basispunten lager. Dit bood in een gespreide beleggingsportefeuille een welkome buffer voor de dalende aandelenkoersen. Een lagere rente betekent immers hogere obligatiekoersen.

De Federal Reserve (Fed) hield de beleidsrente onveranderd, maar de deur naar een monetaire versoepeling in september lijkt op meer dan een kier te staan. Herhaaldelijk wees voorzitter Powell op het dubbele mandaat van de Fed: enerzijds stabiele inflatie, anderzijds maximale werkgelegenheid. Voorheen lag de focus enkel op de eerste factor.

Initieel reageerden aandelenbeleggers enthousiast op dit monetaire vooruitzicht. Al snel vroegen ze zich echter af of de centrale bank niet achter de feiten aanloopt. Met andere woorden, of Powell en collega’s niet te ‘naïef’ zijn over de sterkte van de Amerikaanse economie en of ze nu al proactief het geld goedkoper zouden moeten maken. Een industriële ISM-aankoopmanagersindex die verder afdaalde in de krimpzone, van 48,5 naar 46,8, en een zwakker dan verwacht banenrapport versterkten deze twijfel. Ondanks dit alles kan de Fed hierdoor over de streep getrokken worden om de volgende keer in te grijpen. Misschien met 50 basispunten, in plaats van de traditionele 25.

Geen macrozorgen

Is er iets fundamenteel veranderd? Wellicht niet. De verwachting van minder Amerikaans groeimomentum is niets nieuws. Bovendien is enige relativering op zijn plaats. De NowCast van de Atlanta Fed, die een realtime inschatting bijhoudt van het economische momentum staat op 2,5% voor het derde kwartaal. Dat blijft degelijk.

De werkloosheid loopt inderdaad op, maar dat komt in belangrijke mate door een toenemend arbeidsaanbod. Er vallen nog niet veel ontslagen. Bovendien werd het banencijfer van juli deels vervuild door orkaan Beryl. Deze had een geschatte impact van 35.000 banen.

Ook het matige groeimomentum in de eurozone (+0,3% kwartaal op kwartaal) is niets nieuws. Dat de diensteninflatie langzaam afbrokkelt vergroot ook de kans dat de ECB in september een bijkomende neerwaartse rentestap zet. Hoewel dat een dubbeltje op zijn kant lijkt bij een diensteninflatie van nog steeds 4%.

Winstplaatje is aanvaardbaar 

Wat de bedrijfsresultaten betreft, is het plaatje best aanvaardbaar. In de VS overtreft 80% van de ondernemingen de verwachtingen. In Europa is dat 60%. Dit neemt niet weg dat cyclische sectoren die rechtstreeks afhangen van de consument wat minder scoren.

Het zijn vooral defensievere spelers die het gemiddelde naar boven trekken. Dit is opnieuw geen verrassing, gezien de hierboven genoemde economische omstandigheden voor de VS en de eurozone. Globaal genomen is het momentum voor de verwachte bedrijfsresultaten over een horizon van twaalf maanden opwaarts gericht.

Conclusie

De markten zijn nerveus. Onderliggend is er qua economische vooruitzichten en verwachte bedrijfsresultaten echter weinig veranderd, zodat wij op dit moment geen aanleiding zien om iets te veranderen aan ons beleggingsbeleid voor een gespreide portefeuille. Dat betekent een accent op aandelen, met als tegengewicht een stevige positie in Europese en Amerikaanse staatsobligaties.