Gastauteur zijn professionals die volgens de redactie van IEXProfs bijdragen leveren die het waard zijn een groter beleggingspubliek te bereiken, maar die niet de intentie hebben om wekelijks of maandelijks een bijdrage te leveren als vaste medewerker of columnist. Bij de artikelen wordt een korte toelichting gegeven van de schrijver.

Column

De high yieldmarkt is niet langer geschikt voor actieve managers

Actieve fondsmanagers hebben steeds minder te zoeken in de high yieldmarkt. Dat hebben institutionele beleggers ook in de gaten, schrijft Gerben Langewaard van State Street Global Advisors in zijn nieuwste column.

"Lange tijd heerste de bias dat de high yieldmarkt niet geschikt was voor indexfondsen. De expertise om bijvoorbeeld defaults buiten de portefeuille te houden, zou slechts zijn voorbehouden aan gespecialiseerde obligatiebeleggers met superieure informatie. Maar die perceptie is duidelijk aan het draaien, gedreven door vraag van institutionele beleggers, en door ontwikkelingen in HY-indexing zelf.

Steeds minder alphacreatie

Wat zeker ook meespeelt, is dat de alphacreatie door actieve managers steeds minder wordt. Ik pak er de cijfers even bij. In de periode 1990- 2000 deed de top 25% fondsmanagers het 3,8% beter dan de markt. De gemiddelde fondsmanager kwam niet verder dan een plus van 1,22%. Dat is ex kosten.

In de periode 2010-2020 boekte de 25% beste fondsmanagers nog maar 1,30% alpha. Alle actieve high yieldfondsen samen deden het gemiddeld slechts 0,11% beter dan de markt. Wederom ex kosten. In de afgelopen drie jaar lukte het niet meer dan 5% van de actieve managers nog om consistent alpha te genereren. We hebben het dan over de Amerikaanse high yieldmark, die in zijn eentje goed is voor 85% van de totale high yieldmarkt.

"In de afgelopen drie jaar lukte het niet meer dan 5% van de actieve managers nog om consistent alpha te genereren"

Voor de steeds zwakker wordende prestaties van actieve managers zijn enkele redenen te geven. De high yieldmarkt was inderdaad lange tijd tamelijk inefficiënt. Actieve managers hadden een duidelijk informatievoordeel. Door meer transparantie is van die voorsprong weinig meer over. ETF-aanbieders weten inmiddels even veel.

Meer actieve beleggers

Daarnaast zijn er in de loop van tijd steeds meer actieve high yieldbeleggers bijgekomen. 25 jaar geleden waren er 66 institutionele fondsen, die zich richten op US high yield. Dat zijn er nu vier maal zoveel. Je mag spreken van een fondsexplosie.

Onderwijl is de Amerikaanse high yieldmarkt niet meegegroeid. Het aantal issuers is in dezelfde periode gestegen van 500 naar 860. Ofwel, meer mensen roeren in dezelfde pot van opportunities. Hierdoor is de alphapotentie automatisch teruggelopen.

Minder risico

Dan is er ook nog wijziging geweest in de Amerikaanse wet- en regelgeving, waardoor Chapter 11 niet langer vanzelfsprekend is voor bedrijven die hun schulden niet langer kunnen afbetalen. Het gevolg is dat minder bedrijven failliet gaan.

Ook om een andere reden hoeven high yieldbeleggers tegenwoordig minder bang te zijn dat ze worden geraakt door defaults. De kredietkwaliteit van de high yieldmarkt is sinds 1996 duidelijk toegenomen. 25 jaar geleden had 40% van de bedrijven een BB-rating, 50% een B-rating en 10% een CCC. Nu is 55% BB, 27,5% single B en 12,5% triple C. Hoe minder defaults, hoe slechter dat is voor actieve managers. Die kunnen immers sneller hun posities afbouwen dan indexfondsen.

Het gaat om assetallocatie, stupid!

Als de relatief hoge kosten, die actieve fondsen rekenen, niet kunnen worden terugverdiend, dan is er voor institutionele beleggers weinig reden om te zoeken naar geschikte actieve fondsmanagers, ook omdat huidige indexfondsen even goed kunnen profiteren van inefficiënties in de high yieldmarkt.

Misschien nog belangrijker is dat institutionele beleggers tegenwoordig vooral hun best doen om hun tactische assetallocatiebeslissingen te maximaliseren. Indexfondsen zijn daar beter geschikt voor dan actieve fondsen. De markt van indexfondsen is vele malen liquider dan die voor actieve fondsen.

Dat verklaart mede waarom steeds meer institutionele beleggers kiezen voor een hybride core-satellite-aanpak. Core is de index, satellite zijn de actieve accenten. Deze benadering komt de flexibiliteit en liquiditeit van de gehele high yieldportefeuille ten goede.

Wereld te winnen

Indexaanbieders, die actief zijn in de high yieldmarkt, doen onderwijl goede zaken. Dit jaar zag State Street Global Advisors de miljarden van institutionele beleggers binnenstromen. Daar zal het niet bij blijven. Minder dan 10% van de high yieldmarkt wordt beheerst door indexpartijen, de rest is in handen van actieve managers. Die verhouding zal er in de toekomst heel anders uitzien."


Gastauteurs zijn beleggers die schrijven op persoonlijke titel. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen.

De impact van het coronavirus