Nu EU-voorzitter Zweden bekend heeft gemaakt dat ze zich gaan bemoeien met de salarissen en bonussen van fundmanagers is het tijd om een vervroegd kerstreces uit te roepen. Na het kerstreces zijn we namelijk af van de Vikingen als voorzitter van de EU-pendelclub Brussel–Luxemburg-Straatsburg. Was het u trouwens ook opgevallen dat het jubileum van IKEA’s Billy boekenkast middenin de termijn van het Zweedse voorzitterschap viel? Maar dat terzijde.

Zelden zulk een nonsens gelezen als in het persbericht omtrent salarissen en bonussen van fundmanagers. Ik denk dat ze niet begrijpen dat de fundmanagers van alternatieve beleggingsfondsen eigenlijk zelfstandige ondernemers zijn in één van de meest gereguleerde sectoren. Als we ook hier salarissen een prestatiebeloningen gaan aanpakken, dan kunnen we nog wel even doorgaan totdat alle innovatie en creativiteit uit de EU geknepen is.

Er wordt gewezen op de uitzonderlijk hoge fees die worden gerekend door dit soort fondsen; maar zijn die zo exorbitant? Marktusance was altijd een 2% management fee en een 20% performance fee; soms boven een bepaald risicovrij percentage. Laten we even een kleine calculatie maken. Een fonds van 50 miljoen euro groot levert dan een inkomstenstroom van 1 miljoen euro. Hiervan moet echter de gehele firma draaien.

Laten we aannemen dat de bezetting bestaat uit twee portfoliomanagers, een research analist, een risicomanager/compliance medewerker en een administratieve kracht. Vijf personen die een normaal salaris willen hebben, kantoorruimte nodig hebben met goed werkende apparatuur, electronische systemen die aansluiten op beurzen en nieuwsdiensten. Al met al geen dikke boterham. Door een deel van deze taken te outsourcen en hiermee kosten te besparen is het mogelijk om er ook nog wat beleg op te krijgen.

Het probleem is echter dat slechts een aantal van deze fundmanagers na een periode van bloed, zweet en tranen tot een fondsgrootte van 50 miljoen of meer weten te komen. Natuurlijk lezen we graag de verhalen van de fundmanagers die op de campus van hun universiteit begonnen en nu miljarden beheren, of managers die eerst met de pet rond gingen in de familie voordat ze echt gingen groeien. Zoals altijd zijn er voor ieder succesverhaal vele verhalen met tegenslagen.

Dus rijst de vraag: waarom zou iemand een bestaande goede baan opgeven en zich door deze ellende slepen? De reden is omdat ze een passie voor hun vak hebben. Zoals een voetbaltalent iedere avond op het trainingsveld is te vinden en de aspirant pianist zich de blaren op de vingers repeteert, zo leven deze fundmanagers voor hun passie: laten zien in de praktijk dat hun investeringstheorie ook echt werkt. Daarom zijn ze bereid om hun carrière op het spel te zetten, door een diep dal te gaan en zelf diep te investeren in hun bedrijf.

Laten we dit even vergelijken met de traditionele fondsen, passief of aktief georienteerd. Deze fondsen bestaan niet vanwege hun performance, maar vanwege hun distributiekanalen. De groei van ETF’s, mixfondsen, turbo’s en dergelijke is te danken aan twee aspecten: het label van de uitgever én de verkrijgbaarheid binnen de verschillende open infrastructuur platforms van banken en verzekeraars.

Vreemd dat in geen enkel jaarverslag staat hoeveel de managers van het fonds of de directie van de betreffende uitgevende instelling zelf heeft belegd in hun produkten. Laten we dus ophouden om innovatie de kop in drukken en af te straffen. Met ervaringen uit het verleden zal de innovatie het nieuwe financiële centrum bouwen. Dit natuurlijk het liefst in Nederland; mits de eigen beleggers deze initiatieven ondersteunen. En met deze fees is het per saldo spotgoedkoop om voor bijna 80% te profiteren van iemand anders zijn passie!