De search for yield is misschien wel één van de belangrijkste thema’s op de financiële markten in 2010. In de huidige omgeving van lage economische groei, lage rente en vooruitzichten van zeer lage inflatie zie je dat beleggers op zoek naar yield in de VS zich eerst op Treasuries hebben gestort. Daarna op bedrijfsobligaties en nu is high yield aan de beurt, maar ook daar zijn de spreads al behoorlijk ingekomen.

Uiteindelijk zijn deze beleggers uitgekomen in aandelenland, en dan met name bij aandelen met een hoog en veilig dividendrendement. Ik verwacht dat diezelfde beweging ook in Europa op gang gaat komen. Volgens de klassieke asset allocatie geldt: hoe defensiever je profiel, hoe hoger de weging voor staatsobligaties. Maar je moet je onderhand afvragen hoe veilig staatsobligaties nog zijn. Zeker als je kijkt naar andere landen dan alleen Duitsland of Nederland.

Er komt een moment dat je niet meer blij bent met een rente van 2% op 10-jaars staatspapier. Bijvoorbeeld als de inflatie in de komende jaren weer oploopt en de rente stijgt… Het risico van deze assetcategorie is in elk geval groter dan het ooit geweest is. Het alternatief voor defensieve beleggers is de groep kwaliteitsaandelen met een hoog (en houdbaar) dividend.

Van de aandelen in mijn portefeuille (Kempen Global High Dividend Fund) is in 63 van de 98 gevallen sprake van een rente op de bedrijfsobligaties die lager is dan het dividend dat de onderneming uitkeert. Dat is eigenlijk een gekke situatie. De houders van obligaties nemen genoegen met een rentevergoeding die lager ligt dan het dividend dat het bedrijf uitkeert.

Waarom dividendrendement hoger is dan de rentevergoeding op obligaties

De oorzaak daarvan is dat aandelenbeleggers anders naar het aandeel kijken, dan obligatiebeleggers naar de obligatie. Vanaf het herstel van de markten, anderhalf jaar geleden, is het verschil in het gedrag tussen aandelen- en obligatiebeleggers goed zichtbaar geworden. Aandelenbeleggers stortten zich vooral op de cyclische bedrijven tijdens die rit omhoog, obligatiebeleggers schoven heel voorzichtig beetje voor beetje op.

Eerst kochten ze obligaties van telecom- en nutsbedrijven, daarna farmacie en consumentengoederen en als laatste pas obligaties van de cyclische bedrijven. Zij beleggen met een duidelijke focus op de neerwaartse risico’s en kiezen alleen voor een hogere yieldvergoeding als ze zeker weten dat de coupon ook betaald wordt. Het resultaat is dat je nu op bijvoorbeeld telecombedrijven ruim 2% meer dividend krijgt, dan rente op de bedrijfsobligaties.

Natuurlijk loop je op de aandelen wel het risico dat de onderliggende waarde – het aandeel – tussentijds in waarde daalt. Maar ik ben daar niet echt bang voor. De waardering geeft weinig reden om een daling van de aandelen te verwachten, en als de economie doorkabbelt, is dat ook geen reden voor koerscorrecties. In feite heb je met het selecteren van deze kwaliteitsaandelen met hoog dividend een nieuwe asset class in het leven geroepen, de investment grade equities.

Warren Buffett en zijn leermeester Benjamin Graham maakten het onderscheid tussen speculanten en beleggers duidelijk met een enkele simpele pennenstreek. Speculanten kopen een aandeel in de hoop het tegen een hogere prijs aan een andere te door kunnen verkopen (greater fool theory), beleggers kopen een aandeel tegen een redelijke prijs om er in de tussentijd rendement mee te maken. De investment grade equities voldoen in elk geval aan deze beleggingscriteria van Buffett en Graham.

---

Jorik van den Bos is beheerder van het Kempen European High Dividend Fund en het Kempen Global Dividend Fund. Van den Bos’ columns zijn geschreven op persoonlijke titel. De informatie in deze column is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen.

---