De vrees voor een totale bubbel of op zijn minst een vastgoedbubbel in China is een tikkeltje overdreven. Sterker nog, hoewel China slechts goed is voor een weging van 3% in de MSCI World, is de Chinese aandelenmarkt belangrijk genoeg om een aparte asset class te vormen. Dat stelt Craig Chen, fondsbeheerder van DWS Invest Chinese Equities. Beleggers wereldwijd onderschatten volgens de vanuit Hongkong opererende fondsbeheerder schromelijk wat er in China gebeurt. “De ontwikkelingen zijn te groot om China alleen maar te zien als een puzzelstukje in de categorie Opkomende Markten.”

De cijfers na bijna drie jaar kredietcrisis liegen er niet om. China is goed voor bijna 50% van de groei van de wereldeconomie. En het Land van het Midden springt volgens de jongste prognoses nog voor het einde van dit jaar over Japan heen om de tweede economie ter wereld te worden. Daarnaast is het druk bezig Duitsland van de troon te stoten als grootste handelsnatie (optelsom van importen en exporten) en is China de grootste debiteur van de wereld.

Hoewel China duidelijk een belangrijkere rol speelt op de wereldaandelenmarkt dan de 3%-weging in de wereldindex doet vermoeden, is het pleidooi om China tot een aparte asset class te maken wel wat kort door de bocht. Hét kenmerk van een asset class is de lage correlatie met andere asset classes. Die correlatie is volgens Chen laag voor de Chinese A-shares, maar dat geldt veel minder voor de H-shares. Dat neemt niet weg dat China door de switch van exporteconomie naar een economie die vooral gedreven wordt door binnenlandse consumptie de correlatie met andere opkomende markten wat zal terugbrengen.

'Zorgen rond China zijn er, maar de onderliggende krachten die China stuwen worden onderschat’

Chen erkent dat de zorgen die onder beleggers leven en breeduit in de media worden uitgemeten reëel zijn, maar de onderliggende krachten die China vooruit stuwen, worden in het westen chronisch onderschat. Het klopt zegt Chen dat huizen in de belangrijkste steden als Beijing, Sjanghai, Shenzen flink aan de prijs zijn, maar in tal van andere snel groeiende miljoenensteden – denk aan agglomeraties als Wuhan, Chongqing - is dat nog helemaal niet het geval.

Ook de angst dat de export geraakt wordt door de revaluatie van de renminbi, die onvermijdelijk lijkt, is ongegrond. De vergelijking wordt daarbij vaak gemaakt met het Japan van de jaren ’80, maar de economische fundamenten zijn in China heel anders dan in Japan destijds. Het BNP per hoofd van de bevolking staat in het China van nu op een veel lager niveau dan in het Japan van toen.

Tot slot wordt China ook een te losse monetaire politiek verweten, maar stelt Chen, dat is mogelijk omdat China in de jaren daarvoor juist bijzonder strikt was op dit punt. “Monetair beleid moet niet op basis van twaalf maanden beoordeeld worden, maar over een termijn van minimaal vijf jaar.” Met een koers-winstverhouding van iets meer dan 13 zijn Chinese aandelen noch historisch, noch ten opzichte van de andere opkomende markten duur te noemen op dit moment.

---

De Redactie van IEX Profs bestaat uit verschillende journalisten. De informatie in dit artikel is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies, of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Het is mogelijk dat redactieleden posities hebben in een of meer van de genoemde fondsen. Klik hier voor een overzicht van hun beleggingen. Om te reageren op dit artikel, klik hier.

---