See you later, allocator!

Asset allocatie is, volgens vaak geciteerde studies, goed voor minimaal 80% van het uiteindelijke rendement. Daarbij komt het niet aan op het zoeken van dat ene kansrijke aandeel of die ene supersnel opkomende markt. Nee, gewoon de aloude hamvraag: hoe verdeel ik mijn geld over aandelen, obligaties en cash. En goed, in moderne tijden misschien ook een beetje over commodities en vastgoed. Hoewel de correlatie tussen grondstoffen en de aandelenmarkten relatief hoog blijkt, om nog maar te zwijgen over grondstofaandelen.

Grappig, nee triest is een beter woord, is dat hedgefunds gemiddeld een rendement behaalden in 2011 van – afhankelijk van welke index gehanteerd wordt – tussen de -4 en -9%. Een simpele portefeuille die voor 60% uit aandelen en 40% uit obligaties bestond, deed vorig jaar +4,9%. Ja, denk je dan, daar betaal je dan die 2% beheer fee en – in sommige jaren – 20% lucky shot fee voor.

Maar goed, de vraag is: wat gaan we doen in 2012? Opvallend is dat slechts weinig analisten en vermogensbeheerders ronduit positief zijn over aandelen, maar nog veel minder experts zien nog redelijk rendement in de obligatiemarkt. En toch moet het geld ergens heen. Aandelen zouden daarom, als minst slechte optie, wel eens kunnen verrassen. Gewoon bij gebrek aan alternatieven.

Natuurlijk preken de meeste beleggers vooral voor eigen parochie. “Ik zou zeker niet uit de aandelenmarkt stappen. De risico’s zijn weliswaar groot, maar die kans is aanzienlijk dat aandelen het beter gaan doen.”  Was getekend, John Bogle, oprichter van Vanguard dat vooral groot geworden is met trackers op aandelenindices – met dank John voor de sterke onderbouwing.

Schraalhans is keukenmeester
“De vooruitzichten voor de obligatiemarkt zijn uitzonderlijk slecht.” Steek die maar in je zak. Deze quote komt van de man die het boek ‘Stocks for the Long Run’ schreef, Jeremy Siegel (Wharton School professor). Hij heeft wel een plausibele argumentatie: “Na 30 jaar van dalende rente en stijgende koersen is het best case scenario voor obligaties een rendement van 0 na inflatie.” Siegel denkt dat een negatief rendement waarschijnlijker is. Hé, sleet de Duitse overheid deze week niet voor het eerst obligaties met een negatieve reële rente?

Overigens zijn er ook obligatiebeleggers die een beroerd obligatiejaar voorspellen. Jeff Gundlach bijvoorbeeld. En Bill Gross, maar die neemt niemand meer echt serieus na de bok die hij in 2011 schoot.  Over één ding zijn de meeste finance wizzards, experts en goeroes het wel eens: beleggers – of het nu vastrentende beleggers of aandelenbeleggers zijn – doen er goed aan hun langetermijnverwachtingen aan te passen aan de realiteit.

Zo is de ‘7 à 8%’ op aandelen passé. Maximaal 4 of 5% is reëler, stellen mannen als Rob Arnott (de man achter de fundamentele indices) en Jack Bogle. En dat is nog zonder inflatieaftrek. Bescheiden verwachtingen zorgen in de regel voor een degelijkere beleggingsstijl (én dito financiële levensstijl).

Nee, Schraalhans heeft zich stevig verschanst achter de potten en pannen en blijft de komende jaren keukenmeester. Als we die gedachte omarmen, kan de toekomst best wel eens meevallen, want laten we eerlijk zijn: bij zoveel consensus moet het haast wel anders uitpakken. In elk geval kunnen we ons die 2% op dure hedgefundmanagers besparen. Da's alvast gewonnen!