Het besluit is nu genomen en de meeste commentaren waren in de trant van: dramatisch, geschokt, etc. Vele analisten rapporteerden dat zij de koerswijziging niet hadden zien aankomen. Kom op, zeg!

Waar hebben we het over? De dramatische afbouw van het onderdeel investment banking bij Royal Bank of Scotland in het VK. De droom van Freddy Goodwin is eindelijk uiteen gespat. Onder druk van de Engelse regering, de publieke opinie en – vooral - de marktomstandigheden wordt deze divisie nu uit zijn lijden verlost.

Na het besluit van dit onderdeel begon direct de calculatie van het verlies, wat voor de Engelse overheid in 2011 resulteerde tot bijna 18 miljard Britse pond op de waarde van de bankaandelen. Het wordt één van de items die meegenomen gaat worden als het komende Schotse referendum zou leiden tot een afsplitsing van het Verenigd Koninkrijk. Echter, deze reorganisatie is slechts de eerste ronde van vele in de wholesale financiële sector. Ik weet zeker dat de huidige ‘concullega's’ (=lotgenoten) van RBS de afloop van dit verhaal met meer dan gewone interesse bestuderen.

In Parijs, Frankfurt, New York, Tokyo én Amsterdam zijn er soortgelijke mid-tier spelers die ook een strategische oplossing zoeken voor hun zakelijke divisie. In de afgelopen jaren is er gewerkt aan de uitbouw van deze bank onderdelen waarbij er met grotere allocaties van het balanstotaal en hoger leverage multiples getracht werd meer aandeelhouderswaarde te creëren.

Op het terrein van aandelenbrokerage zagen we al eerder een probleem door de afbrokkeling van marges, versneld door de opkomst van elektronische handelsplatformen. De Franse banken kozen in jaren ’90 voor een nationale oplossing en voegen verschillende brokers samen tot één entiteit, Exane. In Nederland verlieten spelers de ring of beperkten hun aandacht op bedrijven met een bepaalde bedrijfsgrootte of werkzaam in een specifieke sector.

Leverage op risico stapelen
Terwijl de banken tegen het einde van de financiële hausse leverage op risico stapelden, was het opmerkelijk dat beleggingsfondsen met long-only en hedgefund strategieën juist hun gemiddelde risico’s terugbrachten. Het gevolg was dat ten tijde van de reddingsacties van verschillende banken er geen enkel hedgefund was wat bij centrale bank moest aankloppen. Waarschijnlijk was het LTCM-debacle, dat eind jaren ´90 werd gered met publiek geld, voor de fondsen een goede waarschuwing geweest.

Grote vraag is nu wat er gebeurd met al dat talent? Sommige zullen kiezen voor een clean break en kiezen voor een carrièrewijziging. Ze gaan voor de klas, kiezen voor de –groeiende- zorgsector of kiezen voor het najagen van hun echte passie (restaurant, kunst, etc). De meesten echter zullen willen doorgaan in hun vakgebied waar de mogelijkheden bij andere banken zeer beperkt zijn. Er zijn een tweetal opties:

• Een functie bij een grote corporate onderneming. De grote bedrijven hebben zelf afdelingen die handelen in valuta's, grondstoffen, etc. Zij kunnen wel mensen opnemen die voorheen aan de andere kant van de tafel zaten.
• Gebruik maken van het feit dat er een minder groot aantal marktpartijen is. Dit kan op verschillende manieren maar vereist ondernemerschap.

Deze laatste mogelijkheid zagen we in 2008 veel toen het met name de vermogensbeheerders waren die moesten ‘rationaliseren’. Vanuit de banken en investment banks zien we dit nu al veel vanuit New York en Londen. De traders, arbitraganten en handelaren op proprietary desks zien de mogelijkheden toenemen nu de grote financiële huizen minder eigen kapitaal beschikbaar willen stellen.

Tevreden toezichthouders
Een voordeel van de hoge salarissen en bonussen van de afgelopen jaren is dat hiermee al een aardig startkapitaal kan worden gevormd. Dit kapitaal, samen met dat van vrienden en bekenden, wordt als risico kapitaal ingezet om de arbitrage activiteiten voort te zetten. Veelal in een fondsstructuur wordt een nieuw bedrijf opgericht en wordt een belangrijk risico gelopen door diegenen die de beleggingsstrategieën uitvoeren. De voormalige werkgevers ondersteunen deze nieuwe initiatieven in de hoop later hun beursorders te mogen uitvoeren.

De toezichthouder kan tevreden zijn met deze ontwikkeling. Het tijdperk met het creëren van risico slechts op basis van ‘Other People’s Money’ komt ten einde. Ook voor externe beleggers is een groot voordeel dat de managers van het fonds zelf ook fors geïnvesteerd zijn. Want wie wil er niet eten in een restaurant waar de kok zoveel passie en vertrouwen heeft dat hij er zelf ook eet?