Ogenschijnlijk een bericht wat iedere voorpagina had moeten halen, in werkelijkheid kwam het niet verder dan het tweede katern. Maandag werd bekend dat Bill Gross zijn visie op de Amerikaanse regering verder heeft verlaagd. We hebben het niet over de eerste de beste belegger, dit is Gross met een grote G. 

Met een omvang van 236 miljard dollar is zijn vastrentende fonds leidend bij zijn vermogensbeheerder Pimco. Pimco zelf vormt weer een onderdeel van de Duitse financiële moloch Allianz. Ooit was Allianz een echte verzekeraar, maar tijdens de bankencrisis verloor het tot 2008 ook het nodige via dochter Dresdnerbank.

Enkele weken geleden draaide Bill Gross al in zijn mening. Hij verkocht een grote positie in Amerikaans staatspapier. Op zich al een belangrijk signaal voor iedere ceo. Als je aandeelhouders weglopen is het tijd om op je achterhoofd te krabben en te zien wat er fout gaat inde communicatie. De stap van een grote obligatiebelegger om staatsobligaties voortaan aan anderen over te laten is een teken voor de minister van Financiën om eens te praten en duidelijkheid te verschaffen.

Dit is pas activistisch beleggen

Wellicht heeft een dergelijk toelichting  ook plaatsgevonden maar de recente macro-economische cijfers hebben meer duidelijkheid gegeven. De uitkomst van de analyse was voor Pimco niet iets waar ze vrolijk van geworden zijn. Niet alleen wordt er niets meer in Amerikaans staatspapier belegd, maar er wordt door middel van een shortpositie zelfs ingezet tégen de FED en het Ministerie van Financiën.

Dit is, kortom, een zeer opmerkelijke beleggingsbeslissing van een traditionele belegger. Dit lijkt op beleggingsstrategieën die je normaal alleen bij hedgefunds ziet. Als er een koersdaling optreedt, kan de shortpositie met koerswinst worden teruggekocht. Aangezien vertrouwen door de markt essentieel is voor iedere minister van Financiën die nog wat in de obligatiemarkt moet ophalen, is de bekendmaking die Gross aan zijn keus gaf de meest verfijnde manier van activistisch beleggen.

De aanscherping van de opinie van Gross heeft grote gevolgen gehad voor de Fed-watchers. De grootste partij binnen dit kamp is het IMF. Langzaam komen er meer kritische geluiden vanuit het IMF over het gevoerde beleid door de Fed en het Amerikaanse Ministerie van Financiën. De Verenigde Staten is de grootste aandeelhouder van het IMF, maar past er goed op geen ruzie te maken. Het IMF is namelijk het laatste vloerkleed waaronder alle financiële wereldproblemen kunnen worden geveegd.

Gross geschikt als nieuwe IMF-president

Als bank aller landen zijn zij in staat om iets te creëren wat nog mooier is dan dollars, yuan of euro’s; namelijk het ultieme monopoly-geld, de SDR’s. In het komende jaar zal er waarschijnlijk een nieuwe topman worden gezocht voor dit gerenommeerde instituut. De huidige topman, Dominique Strauss-Kahn, maakt een goede kans te worden gekozen als presidentskandidaat van Frankrijk. Nadat enkele jaren geleden de huidige president, Sarkozy, met overweldigende meerderheid was gekozen, vluchtten de socialisten naar allerlei verliezersposten.

Ségolène Royal, die haar verkiezingsnederlaag moeilijk kon verkroppen, heeft voor de meeste socialistische kiezers afgedaan. Strauss-Kahn heeft zijn exile-promotie naar het IMF dankzij de financiële crisis goed kunnen gebruiken.  Voor de gemiddelde Fransman is hij degene die de PIGS-landen heeft gered. Hij bereid nu een comeback voor, zoals Napoleon destijds vanuit Elba terugkeerde, teruggevraagd door het volk.

Vandaar dat het IMF al moet nadenken over de nieuwe topman. Gezien zijn nuchtere en  kritische houding maakt Gross een goede kans. Zijn loepzuivere analyses gecombineerd met de toegepaste hedgefundtactieken kunnen hierbij van pas komen. Eén belangrijke stem heeft hij hierbij al te pakken. Door zijn optreden binnen Allianz en haar bankendochter kan Gross rekenen op de steun van de Duitse kanselier Merkel - tenminste als zij er tegen die tijd nog zit.