Fondsbeheerders moeten hun grenzen kennen en niet alles tegelijk aan willen pakken. Als je ervan uitgaat dat de markten inefficiënt zijn, dan draait het om de vraag hoe je van die inefficiënties kunt profiteren om zo waarde toe te voegen. Bij Kempen & Co kennen we onze beperkingen  en proberen we dat te doen in duidelijk afgezette markten: zoals Nederlandse smallcaps, Europees vastgoed en in mijn geval dividendaandelen. 

Je kunt op het dividendthema inspelen met een tracker als je wilt profiteren van de inefficiëntie van dividendaandelen in zijn geheel, maar wij denken daarboven nog eens waarde toe te kunnen voegen door stockpicking. In de afgelopen tien jaar deden we dat met de dividendstrategie vooral in kleinere largecaps en grotere midcaps.

Als je in kunt schatten hoe groot de inefficiëntie van de markt is en hoe je daar van kunt profiteren, kun je ook het sommetje maken hoe groot de capaciteit van je fonds is. Wij geven als dividendteam al zes, zeven jaar aan dat onze begrenzing rond de 4 miljard euro ligt. Op dit moment beheren we 1,1 miljard euro, maar bij ING IM gingen we er flink overheen. Dan loop je het gevaar dat je strategie niet meer optimaal werkt.

Het probleem is dat zo’n grens nooit een harde grens is. Dat zorgt voor een spanningsveld, want op de golven van het succes denk je al snel ‘er kan nog wel een miljardje bij’, en omdat het verdienmodel ook gebaseerd is op het vermogen onder beheer kan er ook uit andere hoek druk op je uitgeoefend worden.

Slachtoffer van je eigen succes

Carmignac Patrimoine is een voorbeeld van een fonds dat enorm veel geld heeft opgehaald, na het succes in 2008. Het gevaar is dat je te groot wordt om van de inefficiënties in de markt te profiteren. Dan ben je de markt geworden en neemt je toegevoegde waarde af.  In het verleden maakte het roemruchte hedgefund LTCM een grote fout op dat punt. Ze gaven wel geld terug aan hun aandeelhouders, maar lieten al hun posities openstaan, zodat de toch al hoge leverage verder toenam. Het einde van dat verhaal is bekend.

Maar goede maatregelen nemen tegen het gevaar om te groot te groeien is lastig. Vandaar dat wij nu al – ver voor we het kritische punt bereiken – die grens van 4 miljard communiceren, ook om onszelf in bescherming te nemen. Maar nogmaals, het is een arbitraire grens en juist daardoor kun je ‘m soms te ver oprekken en slachtoffer worden van je eigen succes.

De niche waarin je actief bent en de inefficiënties in die markt bepalen uiteindelijk hoe groot je mag groeien en niet je eigen capaciteit of succes als fondsbeheerder. Ook in dat opzicht moet je als belegger je grenzen kennen.