Een televisietrend in het afgelopen jaar was de toename van het aantal programma's over restaurants. Vele tv-persoonlijkheden stappen uit de keuken van hun eigen succesvolle eetgelegenheid en geven goedbedoelde adviezen aan stuntelaars die zelf ook zo nodig een restaurant moeten beginnen. Na een enthousiaste start blijkt voor velen dat lekker eten in een toptent heel wat anders is dan het koken in een tent naar de top.

Hierbij komen (luidruchtige) adviezen van een Herman den Blijker, Gordon Ramsay of Jamie Oliver toch goed van pas. Eén belangrijk ingrediënt wat de vele koks krijgen toegefluisterd is het vertrouwen in eigen kunnen. Ze moeten er 200% in geloven.

Publicatie VEB
Over naar de beleggingswereld. De VEB publiceerde eind december 2010 bevindingen naar aanleiding van een eigen studie over actieve beleggingsfondsen in Nederland. De timing van deze publicatie was wat ongelukkig; het bericht raakte amper opgemerkt tussen kerstpakketten en eindejaarsflessen. Dat was jammer omdat één van de conclusies een aardige stap is in het verbeteren van de verhouding tussen belegger, fonds en beheerder.

In de publicatie pleit de VEB onder meer voor extra aandacht bij beleggingsfondsen voor het begrip performance vergoeding. Van de 147 onderzochte fondsen had minder dan 12% een performance element opgenomen in de voorwaarden. Dit is een belangrijke en schokkende uitkomst. Het betekent dat bijna 90% van de fondsenbeheerders zich laat betalen voor zijn activiteiten onafhankelijk van of hun fonds goede of slechte prestaties levert!

Stap in de goede richting
De VEB wil daarom komen tot een situatie waarmee de belangen van de beheerder en de belegger op één lijn komen: als er goede prestaties worden behaald met het beleggingsfonds zullen beide hiervan profiteren. Tevens biedt een prestatievergoeding de mogelijkheid voor de beheerder om de vaste managementvergoeding onder de loep te nemen; zijn winstuitkering is namelijk resultaatafhankelijk geworden. Al met al een stap in de goede richting.

Toch gaat dit advies niet ver genoeg! Om terug te grijpen naar ons restaurantvoorbeeld uit het begin; het zou beter zijn als de klant weet dat de kok vertrouwen heeft in zijn eigen creaties.

Vermogensbeheerders
In het VK is ongeveer gelijktijdig met het VEB-rapport een studie gepubliceerd door Collins Stewart. Hierin werd gekeken naar het investeringsgedrag van beheerders en directie van fondsen die in het VK genoteerd waren. Uit dit onderzoek kwam op dit punt een gelijksoortige conclusie: directie en managers van vermogensbeheerders investeren extreem weinig in eigen fondsen. Positieve uitzondering was Lord Rothschild met een investering van 216 miljoen Britse pond in het eigen fonds. Hij heeft dus veel eigen geld in zijn fonds gestopt, of zoals men dit noemt skin in the game.

Other Peoples Money
De meeste fondsen, in Nederland of in het VK, geven geen informatie over de investeringen die beheerder of directie zelf doen in hun eigen fonds. Dat is geen goede zaak als de financiële wereld bezig is het vertrouwen weer terug te winnen van de beleggers. Het OPM-syndroom (Other Peoples Money) waarin het voor de beheerder niet uitmaakte wat hij voor fondsresultaat haalde, is niet meer van deze tijd. Enkel een vaste vergoeding over de waarde van het fondsvermogen maakt het te afstandelijk, te veel Other Peoples Money in plaats van Our Collective Money (OCM).

Managers en directie van fondsen moeten open zijn in hoeverre zij een deel van hun netto liquide waarde in het eigen fonds beleggen.
Beleggers zouden er attent op moeten zijn dat hun investering wordt gedaan in een fonds met zowel een billijke vergoeding bij het behalen van een zekere performance als een bestuur waarbij men het OCM boven het OPM plaatst. Naast een gecombineerd en gezamelijk belang is dit ook de beste bescherming voor het nemen van te veel risico. Immers, uw pijn is onze pijn.

Daarbij geeft het blijk van weinig vertrouwen als de kok van uw restaurant zelf elders gaat eten.