Op dit moment is een enorm gevecht gaande tussen de believers in deflatie en inflatie.  Een discussie die met steekhoudende argumenten en met veel emotie gevoerd wordt. De aanhangers van het hyperinflatiescenario prijzen goud aan, want de draaiende geldpersen van de Federal Reserve moeten wel tot forse geldontwaarding leiden. Dat appelleert aan het onderbuikgevoel, maar klopt het ook?

Niet als het geld dat de Fed creëert op de balansen van banken en bedrijven wordt geparkeerd zoals nu het geval is.  En als banken gaan uitlenen en de omloopsnelheid van het geld oploopt, dan zal de Fed weer ingrijpen door de rente te verhogen en de geldpers stil te zetten.
 

Lange periode van lichte inflatie

Mijn hoofdscenario is een periode van lichte deflatie of hele lage inflatie. Periodes met significante deflatie van 4 à 5% per jaar komen eigenlijk niet voor. Ook niet in Japan, waar het deflatiescenario uiteindelijk heeft geleid tot een lange periode waarin de prijzen niet omhoog zijn gegaan. Soms een jaar met 1% deflatie, dan weer een jaar met 1% inflatie.

Dat zou in het westen ook zomaar het geval kunnen zijn, de komende vijf of tien jaar.  Of we zien inflatie in delen van de economie. Bijvoorbeeld stijgende grondstofprijzen, maar dalende huizenprijzen. Het uiteindelijke gemiddelde cijfer vertelt nooit het hele verhaal. Het hangt er ook vanaf naar welke regio je kijkt. Er is een grote kans dat China en andere opkomende markten wel significante inflatie zien en de ontwikkelde markten niet.

De output gap is bij ons gewoon te groot om forse inflatie te krijgen. Je hebt jaren van stevige economische groei nodig voordat de productiecapaciteit hier weer volledig benut wordt en prijzen daarom oplopen. Een ander aspect is de aard van de inflatie. Je hebt inflatie die veroorzaakt wordt door flinke loonstijgingen en hoge overheidsuitgaven – zoals in ons land in de jaren ’80 – zonder dat daar een hogere (arbeids)productiviteit tegenover staat.

Risico op forse inflatie of deflatie is wel toegenomen

Maar in China, waar de inflatie is opgelopen tot 4,5% is er wel sprake van productiviteitsstijging. Zolang de lonen daar niet harder stijgen dan de productiviteit, hoeven we niet heel bang te zijn voor hyperinflatie in China, met alle groeibeperkende maatregelen als gevolg. Hoewel ik reken op een langere periode van hele lage inflatie, is het risico op hoge inflatie of juist deflatie wel een stuk groter geworden.

Dat komt door het proces van deleveraging (bedrijven en consumenten lossen hun schulden af), QE2 en de PIIGS crisis. De kans dat centrale banken of de politiek in zo’n gecompliceerd speelveld een uitglijder maken, is groter dan normaal. Voor beleggers is de vraag of we deflatie of inflatie krijgen zeker van belang.  Lage inflatie is ‘neutraal’ voor aandelenmarkten. Hoge – door groei gedreven – inflatie is meestal goed voor aandelen, terwijl flinke deflatie in het verleden slecht heeft uitgepakt voor aandelen.

Met hoogdividendaandelen ligt het iets genuanceerder. Bij lage inflatie doen deze aandelen het normaal gesproken iets beter dan de markt, bij hoge inflatie blijven hoogdividendaandelen juist iets achter. Bij lichte deflatie doen ze het relatief gezien juist weer beter dan de brede markt. Dat heeft alles te maken met het feit dat deze aandelen vaak een solide balans en stabiele cashflow hebben.

En in tijden van deflatie wordt je geld vanzelf meer waard. Dan geldt zeker: Cash is King!