De financiële markten bevinden zich in terra incognita. De ongebruikelijke acties die de beleidsmakers sinds de financiële crisis hebben genomen, zorgt ervoor dat het beeld vertroebeld is geraakt en er een scherpe scheiding der geesten is opgetreden bij beleggers, analisten en economen. Zij zijn verdeeld in twee kampen, die elk hun eigen vijand vrezen: inflatie en deflatie.

Beleggers doen er in elk geval verstandig aan zich te verzekeren tegen dat laatste, stelt Valentijn van Nieuwenhuijzen, hoofd fixed income and economics bij ING Investment Management.

We weten – in elk geval volgens de theorieboekjes - hoe we inflatie moeten bestrijden, maar deflatie wordt een stuk lastiger…

“Ja, en die theorieboekjes kunnen ook in de prullenmand. De huidige generatie beleggers, beleidsmakers en politici hebben allemaal de inflatieschok uit de jaren ’70 meegemaakt, of anders wel de naweeën ervan in de jaren ’80. Maar die kennis van toen is alleen nuttig als inflatie nu vanuit dezelfde redenen ontstaat. Toen ontstond inflatie door prijsstijgingen van olie en commodities. Het systeem was minder flexibel en een vraagoverschot leidde tot krapte en oplopende prijzen.”

“Nu is er veel liquiditeit in het financiële systeem. Pas als dat naar de reële economie doorgesluisd wordt, kun je weer een vraagoverschot krijgen. Mogelijke inflatie risico’s die dit met zich mee brengt worden dan echter niet veroorzaakt door stijgende grondstofprijzen. Ook wordt de kans groter dat de centrale banken op de rem trappen om inflatie risico’s in te perken. In deze omstandigheden is het zeer onzeker wat er met commodities gebeurd en er zou wellicht zelfs neerwaartse druk op commodityprijzen kunnen ontstaan. ”

Deflatieangst neemt ook langzaam toe, is dat terecht?
“Deflatie is niet ons basisscenario. Maar door alle noviteiten in het beleid van centrale banken en regeringen is er veel onduidelijkheid. De staarten in de risicoverdeling zijn een stuk dikker geworden. Beide scenario’s – inflatie en deflatie - zijn mogelijk, maar ik verwacht dat de komende twee jaar de inflatie nog verder afneemt – tot oncomfortabel laag niveau. De economie heeft een smeermiddel nodig en als inflatie bijna 0 wordt, komt het gevaar van langdurige deflatie heel dichtbij.”

“Het gevaar is dat de mind set van de consument verandert en dat hij gaat anticiperen op lagere prijzen. Dan gaan consumenten sparen in plaats van consumeren en bedrijven gaan dan consolideren in plaats van investeren. Als je eenmaal die mind set hebt, zie Japan, is dat een neerwaartse spiraal die heel moeilijk te doorbreken is. Beleggers moeten daarom een verzekering afsluiten op het risico van deflatie. Ook al is de hoop er dat centrale banken nog agressiever gaan stimuleren. Dat leidt misschien tot hoger dan gewenste inflatie, maar dat is een probleem waarvoor de centrale banken de middelen en de geloofwaardigheid hebben om het te bestrijden.”

We weten nog niet wát het wordt. Wat gaat uiteindelijk de richting aangeven?
“Belangrijk zijn de officiële core-inflatiecijfers, nog belangrijker de inflatieverwachtingen. En het allerbelangrijkste de uitkomsten van consumenten surveys op dit punt. Waarmee we weer terug zijn bij de mind set van de consument. Maar je moet bereid zijn als belegger een stuk van je portefeuille op te geven aan een verzekering tegen risico’s.”

Terug naar de beleggingsportefeuille. Die ‘verzekering tegen het risico op deflatie’, hoe moet die eruit zien?
“Verzekeren tegen inflatie ligt al niet heel eenvoudig. Grondstoffen hebben we het over gehad. Vastgoed? De kans is groot dat centrale banken de rente verhogen bij inflatie en daardoor de hypotheekrente ook oploopt. Aandelen zijn een mogelijkheid, mits je de goede sector en regio weet te vinden, maar ook dat werkt verre van perfect. Wat in elk geval wel werkt zijn linkers (inflation linked obligaties) omdat de inflatievergoeding daarin contractueel is vastgelegd. En goud zou kunnen, hoewel ik dat vooral zie als een hedge tegen systeemrisico’s. Bovendien haal je daar een hoop volatiliteit mee binnen in je portefeuille.”

“Bij deflatie is goud ook een optie, om dezelfde reden, maar kijk ik vooral naar staatsobligaties van de meest veilige overheden: Duitsland en de VS. Bij sterke risicoaversie zoeken beleggers naar bescherming in grote, liquide markten en dan kun je niet allemaal in Finse staatsobligaties terecht. Bovendien willen beleggers dan dicht bij huis schuilen, in liquide markten. Met 2 à 3% op tienjaars Treasuries zit je dan goed.”

Vandaar de run op obligaties. Leidt dat tot de veel gehoorde bond bubbel?
“De run op staatspapier wordt zeker ook ingegeven doordat meer mensen met een deflatiescenario rekening houden, ja. Maar ik zie op basis van de rentevergoedingen nog absoluut geen bubbelvorming of absurde veronderstellingen ingeprijsd in de obligatiemarkt. Obligaties in opkomende markten zijn zelfs nog aantrekkelijk. De gemiddelde spread ligt daar nog steeds 300 basispunten boven die van grote ontwikkelde markten in Europa en van de VS. ”

---

De Redactie van IEX Profs bestaat uit verschillende journalisten. De informatie in dit artikel is niet bedoeld als professioneel beleggingsadvies, of als aanbeveling tot het doen van bepaalde beleggingen. Het is mogelijk dat redactieleden posities hebben in een of meer van de genoemde fondsen. Klik hier voor een overzicht van hun beleggingen. Om te reageren op dit artikel, klik hier.

---