"Vraag maar aan Bush," zei de Brazilaanse president Lula vorig jaar nog toen hem werd gevraagd naar de gevolgen van de kredietcrisis. De kredietcrisis was toen nog een vooral Amerikaans probleem waar de opkomende economieën van Azië en Latijns-Amerika niet al te veel last van gingen krijgen.

Dat viel een beetje tegen. De crisis trof niet alleen de hypotheken van tienduizenden Amerikanen, maar heeft inmiddels wereldwijd de geglobaliseerde economie knarsend tot stilstand gebracht. En dat heeft juist Brazilië, als grote grondstoffenexporteur, in grote problemen gebracht.

Voeg daarbij dat buitenlandse investeringen in Latijns-Amerika door acuut geldgebrek ook op een veel lager pitje zijn komen te staan en plotseling is het plaatje heel wat somberder geworden voor de economieën die tot een jaar geleden nog in rap salsatempo aan het groeien waren.

Maar, de uitgangspositie van de Latino's is in deze crisis niet zo rampzalig als in het verleden wel het geval is geweest. De huidige generatie van centrale bankiers, ministers van financiën en zelfs presidentes, is over het algemeen verstandiger dan hun centralistische voorgangers.

Landen als Brazilië en Chili zijn afgelopen jaren voorbeelden van verstandig begrotingsbeleid. De staatsschuld is minimaal, zo niet non-existent, en het begrotingsbeleid is solide, waardoor de economie een stootje kan hebben. Als die stoten echt hard gaan worden gaan ook deze broze economische machten grote probleme krijgen, maar de situaties uit het verleden waarbij de Latijnse economieën bij de geringste tegenwind omkukelden en de inflatie per dag hoger lag dan de huidige jaarinflatie ligen - voorlopig - nog niet op de loer.

Kennelijk zijn ook beleggers die mening toegedaan, wan de Latijnse markten hebben het in 2009 tot dusver beter gedaan dan alle andere regio's.

Natuurlijk blijft Latijns-Amerika een lappendeken van verschillende regimes en stijlen. Tegenover de verstandige 'appeltje-voor-de-dorst'-aanpak van Chili staat een brekebenenland als Ecuador dat vorig jaar maar weer eens de rentebetaling op de staatsschuld stopte.

Argentinië heeft de onorthodoxe stap genomen om pensionfondsen te nationaliseren om zo aan extra geld te komen om de schulden te betalen. Solide is het allemaal niet, maar verzachtende omstandigheid voor Latijns Amerika is wel dat ze dit keer eens niet de enige zijn die zich in de financiële nesten hebben gewerkt.

Misschien zijn ze dit keer ook zowaar eens niet de laatste om uit het dal te krabbelen.