Smetteloos wit pak, witte riem, wit horloge, knalgele stropdas en pochet. Ondanks zijn (hooguit) 1,65 meter is emerging market-goeroe Mark Mobius van Franklin Templeton gewoon een indrukwekkende verschijning. Zijn rendementen zijn misschien niet veel beter dan dat van andere opkomendemarktenfondsen – het tegendeel lijkt eerder waar – Mobius heeft gewoon recht van spreken, al was het maar omdat hij ruim dertig jaar geleden als pionier richting Azië vertrok en er nu nog steeds zijn standplaats heeft. En drie decennia later is hij nog even enthousiast over de groei en beleggingskansen in met name Azië.

Zijn verhaal, afgelopen week in Kasteel Nyenrode, was niet baanbrekend. De argumenten zijn al veel vaker gehoord. Azië heeft rugwind door een enorme bevolkingsgroei die eerst China nog twintig jaar stuwt en daarna India. De economische groei (6,6%) is er hoger dan in de ontwikkelde markten (2,2% in 2010), de reserves van overheden zijn immens, de schulden zijn er veel lager dan in het Westen en dat verschil neemt razendsnel toe, de waarderingen zijn er – historisch gezien – gemiddeld en de leading indicators zien er robuust uit.

En toch beleggen institutionele beleggers en pensioenfondsen gemiddeld tussen de 3% en 8% in opkomende markten. Een belachelijk lage weging, vindt Mobius - uiteraard. Want Azië in het algemeen en China in het bijzonder groeit gewoon door. Bovendien is China allang niet meer de goedkope fabriek voor de rest van de wereld. Het aandeel in de totale importen wereldwijd van China is in de afgelopen twintig jaar opgelopen van 1% naar 8%.

Twee risico’s bedreigen Aziatisch sprookje

Het land is sinds dit jaar de grootste automarkt ter wereld. Ook India’s aandeel in de importen wereldwijd is aan het oplopen van 0,7% in 1990 naar 2% nu. Op het gebied van IPO’s zijn opkomende markten al goed voor 70% tegen 10% negen jaar geleden. De grootste groeidriver zijn de consumentenbestedingen. Een paar cijfers tonen het plaatje van de oplopende welvaart. Het koelkastbezit onder huishoudens is tussen 1990 en nu opgelopen van 1/100 naar 35/100. Wasmachines? Van 9/100 naar 47/100. Computers? Van 0/100 naar 4/100.

Mobius: “Alleen het aantal fietsen per huishouden is afgenomen omdat het veel te gevaarlijk op straat geworden is met al die auto’s.” Hij bedoelt maar… Ook de vraag naar commodities blijft oplopen. Nu verbruikt de gemiddelde Amerikaanse consument nog 10x zo veel olie, als een Chinees. “Als dat verschil terugloopt naar 2x zoveel, worden er wereldwijd in plaats van 86 miljoen vaten per dag, 132 miljoen geconsumeerd. “

Risico’s zijn er ook. Mobius ziet er twee. “Er is nu enorme geldcreatie in de VS, Europa, Japan en China. Dat geldt vloeit naar deze landen. Als die geldcreatie wordt stopgezet, kan er een probleem ontstaan.” Het tweede gevaar zijn derivaten. “Dat is een huge elephant”, waarschuwt Mobius. Die markt is meer dan 600 biljoen dollar groot. De situatie is ook na de door derivaten veroorzaakte subprimecrisis alleen maar groter geworden.”

‘Ze smeet de deur in mijn gezicht dicht’

Maar uiteindelijk zijn bearmarkten vooral uitstekende instapkansen, voor wie durft. De gemiddelde beurscrisis in opkomende markten is goed voor een daling van 57% en duurt 14 maanden. De gemiddelde bullmarkt levert ruim 420% rendement op en houdt 69 maanden aan. Timing en lef zijn belangrijke vereisten voor beleggers in opkomende markten. Mobius zou Mobius niet zijn als hij daar geen geweldig anekdotisch bewijs voor zou hebben.

“In 1993 stapte mijn schoonzus in mijn fonds, precies op de top van de markt. Een jaar later stond ik voor haar deur en belde aan. Toen ik mijn naam noemde schreeuwde ze: ‘Ik doe niet open. En geef me mijn geld terug!’. Ik zei dat ik een manier wist om haar verlies goed te maken. De deur ging op een kier maar bleef op de ketting. ‘Hoe dan?’ Door nu bij te kopen. Ze sloeg de deur in mijn gezicht dicht.” Een anekdote die precies de vinger op de zere plek van veel beleggers legt. De schoonzus van Mobius zit ondertussen nog steeds in zijn fonds.

---