George Soros verwacht dat Duitsland mogelijk de euro kapot maakt, door de excessieve besparingen van 80 miljard die het land wil doorvoeren. Ook de Britten hebben, zoals ze het zelf noemen, een ‘bloedbadbegroting’ in elkaar geknutseld, maar dat land heeft geen euro. De druk op de Duitsers is enorm, zeker omdat het andere trekpaard van de eurozone – Frankrijk – nog niet geheel op dezelfde lijn zit. Binnen de eurozone lijkt een stammenstrijd tussen de Fransen en de Duitsers niet uitgesloten. De Duitsers zullen het dit weekend tijdens de G20-top zwaar krijgen.

Vooraf leek het Chinese valutabeleid het item te worden op de G20-top. Een mooi podium om de druk nog even verder op te schroeven en China aan te sporen de munt te appreciëren. Maar de Chinezen hebben een week voor de top al de valutateugels laten veren. Dat is slim gespeeld, want China kan nu redelijk relaxed achteroverleunen, terwijl Duitsland nu met hun door de Amerikanen verafschuwde Sparpolitik onder vijandelijk vuur komen te liggen.

Daarmee tekent zich meteen de Grote Economische Stammenstrijd af, het thema waar een scheiding der geesten openbaar komt. De Amerikaanse crisisaanpak die geschoeid is op de keynesiaanse leer of de Europese aanpak die misschien wel vooral op rekening moet worden geschreven van de Duitse pijnlijke herinneringen uit het tijdperk van de hyperinflatie. Voor beide aanpakken is vanuit historisch perspectief iets te zeggen.

Heffen succes en falen elkaar straks op?

Maar beide kampen liggen zo ver uiteen, dat het onwaarschijnlijk is dat de VS en Europa uiteindelijk voor dezelfde strategie gaan kiezen. Mogelijk verhardt de discussie zich dit weekend in Toronto alleen maar verder. Het meest waarschijnlijke scenario is dat VS en Europa ieder op hun eigen manier uit de crisis gaan proberen te komen. Amerikanen door stimuleren, Europeanen door bezuinigen.

Het wordt dan interessant om te zien wie in de praktijk de juiste keus blijkt te hebben gemaakt. Maar de vraag is of we daar wel een antwoord op gaan krijgen. Want stel dat één aanpak slaagt en de andere faalt… wat dan? De Amerikanen zijn als de dood dat zelfs als hun stimuleringsbeleid werkt, het effect ervan tenietgedaan wordt door de rampzalige gevolgen van het Europese beleid. Langjarige nulgroei in Europa doet de VS uiteindelijk ook pijn.

Maar geldt andersom niet precies hetzelfde? Als Europa met pijn en moeite de schuldenlast weet terug te dringen door zware bezuinigingen, zal het dan niet de pijn voelen als de VS aan hyperinflatie ten onder gaat? Het zijn spannende tijden en tijdens de G20-top in Toronto wordt het mogelijk alleen maar nog spannender. De Chinezen zullen met belangstelling deze economische stammenstrijd gadeslaan. En hun lering trekken voor de toekomst.

De Oude Wereld wordt verdeeld door dit duivels dilemma. Een polderoplossing zou typisch Nederlands zijn (beetje bezuinigen, beetje stimuleren, veel compromissen) en uiteindelijk na veel pappen-en-nathouden niets helpen. Het is een veelgebruikt beeld. Moet je de kredietjunk helpen door de cold turkey methode of een extra shot tegen de pijn toedienen? Ik kies - na wikken en wegen - voor de wijsheid dat zachte heelmeesters stinkende wonden maken. Maar ja, ik ben er niet bij in Toronto.

PS: The Reformed Broker heeft ook een leuke duit in het zakje gedaan, al vergelijken zij de verschillende kampen vooral met straatbendes.

---