60/40-portefeuille is niet de oplossing

De MAN Group schetst in het rapport met de sombere titel The Road Ahead: Of Rocks and Hard Places een tamelijk somber beeld voor long-only beleggers. Aandelen zijn gemiddeld genomen zo duur momenteel dat een fatsoenlijk rendement voor een indexbelegger nauwelijks mogelijk is. Stockpicking kan helpen, maar de spoeling is dun.

De analisten Henry Neville en Graham Robertson hebben gekeken naar de verwachte winstontwikkeling de komende 12 maanden en de forward P/E. Ze hebben de die cijfers vergelijken met wat historisch gezien gangbaar is.

Wat blijkt: technologie-aandelen zijn extreem duur, maar ze zijn niet de enige. Feitelijk zijn er maar twee sectoren die goedkoper zijn dan normaal: energie en health care. Regionaal geldt dat alleen voor het Verenigd Koninkrijk en de opkomende markten.

Kans op tegenvallende rendementen

Te duur is natuurlijk een relatief begrip. Het kan best zijn dat de winsten zich dit keer beter ontwikkelen dan de afgelopen decennia. Het kan ook zijn dat aandelen nog veel duurder worden ten opzichte van hun historische gemiddeldes. Dat was bijvoorbeeld eind jaren 90 het geval en tijdens het coronajaar 2020/2021.

Maar op basis van kansberekening moeten beleggers volgens Neville en Robertson eerder rekening houden met tegenvallende rendementen de komende jaren.

Obligaties leveren ook te weinig op

Voor obligaties ziet het beeld er beter uit. De rente op een Amerikaanse 10-jarige Treasury ligt momenteel rond de 4,2%. Een belegger mag er dan vanuit gaan dat hij dat de komende 10 jaar ook ontvangt.

De vraag is alleen of dat genoeg is om de inflatie bij te benen en of het voldoet aan de rendementseisen van pensioenfondsen en verzekeraars. MAN Group denkt van niet. Wat te doen?

60/40 levert te weinig op

Een manier op het toekomstig rendment op te krikken, is het sleutelen aan de klassieke 60/40-portefeuille om er een optimaal rendement uit te slepen tegen een zo laag mogelijk risico.

Via kansberekening komen de MAN-analisten uit op een verwacht gemiddeld rendement van 5,5% voor een 60/40-portefeuille voor de komende 10 jaar. Als de geschiedenis zich herhaalt, kan het rendement jaarlijks variëren tussen 2% en 10%. Door wat meer obligaties in de portefeuille op te nemen, kan het risico flink worden gereduceerd, maar het rendement zakt dan ook een beetje tot 4,4%.

Dat klinkt voor veel beleggers misschien nog niet eens zo gek. Maar is het genoeg voor institutionele beleggers, zoals pensioenfondsen en verzekeraars? Neville en Robertson menen van niet. Zij gaan er ten eerste vanuit dat de inflatie de komende jaren eerder 4% dan 2% zal bedragen. Een klassieke rekensom zegt dat het nominale rendement voor pensioenfondsen dan 9% zou moeten zijn (4%+5%).

Oplossing: shorten met geleend geld

Een deel van de oplossing kan volgens MAN liggen in het gebruikmaken van een hefboom (geleend geld). Dat klinkt misschien griezelig, maar op de juiste manier ingezet kan het zorgen voor een hoger rendement zonder veel extra risico’s. 

Maar ook dat is nog steeds onvoldoende. Daarom stellen Neville en Robertson een derde oplossing voor: met shortposities profiteren van volatiliteit en koerscorrecties. In beursjaren zoals 2000-2003, 2008-2009 en 2022 kon het rendement hierdoor een aanzienlijke kick krijgen.

Neville en Robertson verwachten dat we het komend decennium opnieuw een aantal van periodes zullen beleven met veel volatiliteit. Sterker, zij rekenen op  een herhaling van de jaren 60 en 70 toen gehedgde portefeuilles het goed zouden hebben gedaan.