Ruim 6% met EM-schulden in lokale valuta

Bij obligaties uit opkomende markten is altijd een belangrijke vraag of het om schulden gaat in harde valuta (meestal dollars), of lokale valuta.

Waarom is dat belangrijk? Omdat de geschiedenis heeft geleerd dat valuta uit opkomende markten vaak onderhevig zijn aan grote dalingen (depreciaties) en volatiliteit, veel meer dan harde munten zoals dollars of euro’s. Er kleeft met andere woorden een hoger risico aan.

Daar staat tegenover dat obligaties in lokale valuta meestal een hogere rente bieden. Het extra risico kan dus lonen. Schulden in lokale valuta hebben bovendien als voordeel dat ze zorgen voor extra spreiding, aangezien de rest van de portefeuille meestal gedomineerd wordt door effecten uit landen met harde munten.

Tenslotte zou je kunnen zeggen dat er in veel emerging markets grote stappen zijn gezet bij het op orde brengen van de openbare financiën. Veel EM-landen hebben een lagere staatsschuldquote dan de VS. Het zou dus best kunnen zijn dat de hoge volatiliteit van EM-debt in lokale valuta iets uit het verleden is.

Argumenten uitwisselen

Volgens de Robeco-fondsbeheerders Richard Briggs en Nicholas Sauer valt er voor beide type EM-obligaties wat te zeggen. In het rapport Emerging market debt: Local or hard currency? wisselen de twee fondsbeheerders argumenten uit.

Briggs is als expert lokale valuta iets positiever over dat type belegging. Bij Sauer is het andersom.

In het basisscenario gaat Robeco op de lange termijn uit van een gemiddeld jaarlijks rendement van 6.25% voor obligaties in lokale munten en 4.50% bij hard currency EM-debt. Dat is meer dan de meeste andere obligatiecategorieën.

Zwakke dollar

Bij het maken van prognoses hangt volgens de analisten veel af van wat de dollar de komende maanden en jaren gaat doen. Momenteel zit de Amerikaanse munt in een zwakke fase, wat bijna automatisch in het voordeel werkt van schulden in lokale valuta.

Een zwakke dollar betekent immers dat andere munten – waaronder die uit emerging markets – juist sterker worden. Voor internationale beleggers is dat uiteraard een pré, zeker als ze ook nog een hogere rente vangen. 

Wat in het voordeel van EM-debt in dollars spreekt, is dat ze gevoeliger zijn voor de Amerikaanse rentecurve. Als de Fed de rente verder verlaagt (waar het wel naar uitziet) omdat de groei vertraagt en de lange rente daalt mee dan is dat gunstig voor EM-schulden in harde valuta.

Sterke dollar 

Wat er in de toekomst gebeurt met de dollar - sterk of zwak - weet niemand. Het kan goed zijn dat de zwakke fase tijdelijk is en dat handelsoorlogen of een lokale kredietcrisis EM-valuta in de problemen brengen.

Toch is Briggs daar niet zo bang voor. Hij schrijft het volgende: “Lokale EM-valuta kunnen weliswaar te maken krijgen met dalingen, maar een van de belangrijkste voordelen van EM debt is de liquiditeit. Zelfs in tijden van stress blijven markten voor lokale staatsobligaties doorgaans open en verhandelbaar, waarbij lokale banken voor liquiditeit zorgen. Dat maakt het voor beleggers makkelijker om transacties te verrichten dan in andere kredietmarkten, waar de liquiditeit kan opdrogen.”

Volgens Sauer valt er echter ook veel te zeggen voor harde valuta op de lange termijn omdat de dollar - zo leert de geschiedenis - uiteindelijk altijd komt bovendrijven als de sterkste munt. EM debt in harde valuta heeft bovendien een betere trackrecord als het aankomt op wanbetalingen.

Actief of passief?

Tenslotte zijn er grote verschillen tussen EM-landen onderling. Briggs en Sauer denken daarom dat het belangrijk is te kiezen voor een actieve benadering. De ene keer kan een belegger misschien beter kiezen voor een obligatie uit Brazilië, de andere keer voor een uit China, India of Zuid-Korea.

De twee fondsbeheerders zeggen dat natuurlijk deels uit eigen belang. Maar het klopt wel dat cijfers uitwijzen dat het voor actieve fondsbeheerders makkelijker is om bij een EM-obligatiefonds uit te blinken dan bij bijvoorbeeld largecap-aandelen, waar een consistente outperformance moeilijk is.