Waar zijn de permabears gebleven?

"Er komt een moment dat de contrarians een comeback maken.

De huidige bullmarkt kan immers niet eeuwig duren.

Maar feit is dat de contrarians het meestal fout hebben.

Voorlopig geldt daarom, de trend is your friend … until it ends.”

Dat is een stuk tekst uit een van de laatste blogs van vermogensbeheerder Ben Carlson van Ritholtz Wealth Management. Het zegt veel over het huidige beursklimaat, waarin beleggers met een tegendraadse (pessimistische) mening nauwelijks nog serieus worden genomen.

15 jaar geleden was dat heel anders. De kredietcrisis was toen net achter de rug en iedere hobbybelegger had het boek The Big Short van Michael Lewis gelezen. Zogenoemde permabears (zeer negatieve beleggers) zoals Steve Eisman, Michael Burry, Meredith Whitney en John Paulson werden op handen gedragen. Long-short hedgefondsen waren super populair en in Nederland had je Joris Luyendijk die in zijn boek over het financieel centrum van Londen nog net niet de ondergang van de wereld voorspelde.

Overdreven negatief

Achteraf, allemaal zwaar overdreven. Het koersherstel in 2009 werd aanvankelijk door de permabears nog weggezet als een tijdelijk herstel, maar toen in de jaren daarop de aandelenkoersen bleven stijgen, ging hun ster langzaam onder, "omdat iedereen zich begon te realiseren dat de bears beter waren in het doen van voorspellingen dan geld verdienen”.

Heel kort hadden de bears nog een feestje in 2020 met de coronadip, maar die bleek achteraf niet meer dan een voetnoot in de geschiedenis. De bulls namen het heft daarna weer stevig in handen.

The Big Long  

Carlson: “Begin 2010 was bijna iedereen ervan overtuigd dat de markt opnieuw zou instorten. Nu, 15 jaar later, denkt iedereen dat hij alleen maar omhoog kan gaan. The Big Short is veranderd in The Big Long.”

Dat zegt uiteraard niks over de toekomst. Carlson maakt een onderscheid tussen permabear-charlatans, die er alleen maar op uit zijn geld te verdienen met de angsten van beleggers en de "echte" contrarians die fundamentele redenen hebben om pessimistisch te zijn.

AI-luchtbel?

Dat zijn mensen als Howard Marks en Burton Malkiel. Marks schreef bijvoorbeeld in een recente memo over kunstmatige intelligentie dat hij zich grote zorgen maakt over de waarderingen van bedrijven die “iets met AI doen”. 

Hij schrijft daarover het volgende: “Het valt lastig te bewijzen dat de markt overgewaardeerd is en er is geen reden om aan te nemen dat de door mij besproken omstandigheden betekenen dat er op korte termijn een correctie plaatsvindt. Maar alles bij elkaar, geven de waarderingen mij het gevoel dat het risico op de aandelenmarkten verschoven is van ‘verhoogd’ naar ‘zorgwekkend’.”

Malkiel zegt in een opiniestuk in The Wall Street Journal ongeveer hetzelfde: “Niemand kan met zekerheid zeggen hoe de aandelenmarkt zich in de toekomst ontwikkelt. Maar er zijn zorgwekkende signalen dat het optimisme van beleggers uit de hand loopt. Hun recente euforie roept bij mij de vraag op of ze dezelfde fouten maken als in het verleden – fouten die op termijn zeer kostbaar kunnen zijn.”

Marks geeft ook een paar handvaten wat je kan doen om niet te worden overvallen door een beurscrash. In volgorde van radicaliteit: 

1. Stop met kopen
2. Verkoop agressieve groeiaandelen en koop defensieve
3. Verkoop ook de resterende agressieve holdings
4. Verminder ook de exposure naar defensieve holdings
5. Verkoop alles
6. Ga short

Marks zit met zijn beleggingsportefeuille ergens in het midden van deze opties. Kiezen voor een van de uitersten vindt hij te link. “Als aandelen volgens objectieve maatstaven overgewaardeerd zijn, is dat nog geen synoniem voor ‘ze gaan binnenkort dalen’.”

Zelfs hardcore contrarians als Marks en Malkiel gaan dus niet voor een agressieve strategie waarbij ze gokken op een radicale val van de beurskoersen. 

Er komt een correctie. Maar wannneer?

Ben Carlson heeft zelf geen flauw idee hoe lang de bulls nog blijven winnen. Ongetwijfeld komt er een moment dat het sentiment draait. Maar wanneer is dat? En als dat moment komt, weet je nog niets. Want wat voor correctie is het? Lijkt die op die uit 1996 toen de aandelenkoersen slechts kort daalden, of lijkt het meer op het uiteenspatten van de luchtbel van 1999 toen de groeiaandelen keiharde klappen kregen en het jaren duurden voor ze herstelden.