Het valse beeld van dividendgroeifondsen

Dividendfondsen bestaan er in talloze vormen en maten. Van gewone dividendfondsen tot hoog-dividendfondsen en van Europese tot Amerikaanse. Een van de meest populaire vormen zijn de dividend growth funds. 

Veel mensen zullen bij die fondsen denken aan een mooie mix van bedrijven met een hoge omzetgroei en winstmarges. Het zijn defensieve fondsen die minder volatiel zijn dan de markt met een uitstekende concurrentiepositie. En het zijn financieel gezonde bedrijven met een sterke balans en cashflow die recessies makkelijk doorstaan. 

Klinkt allemaal fantastisch, maar veel ervan klopt niet, schrijft Dan Lefkovitz van Morningstar in een opiniestuk.

Tegenvallende rendementen

Allereerst zou je van dit soort bedrijven verwachten dat ze het beter doen dan de markt. Dat blijkt echter niet zo te zijn. Althans niet de laatste 10 jaar in de VS. Dividendgroeifondsen doen het weliswaar beter dan hoog-dividendfondsen, maar slechter dan het beursgemiddelde. 

Waar hebben ze die underperformance aan te danken?

Lefkovitz heeft de US Morningstar Dividend Growth-index vergeleken met de US Market-index, waarbij de eerste mikt op large-, mid- en small-caps die minstens vijf jaar hun cashuitkeringen hebben verhoogd.

Om in de index te worden opgenomen, moeten bedrijven bovendien positieve winstverwachtingen hebben en mag hun pay out-ratio niet hoger zijn dan 75%. In juli 2025 voldeden 397 Amerikaanse bedrijven aan deze criteria.

Daar zaten echter relatief weinig technologiebedrijven tussen. Microsoft is weliswaar een topfonds, maar de andere Magnificent Seven-bedrijven zijn ondervertegenwoordigd. Hetzelfde geldt voor veel kleinere techbedrijven die geen dividend uitkeren. Het was de laatste 10 jaar dus een index zonder hoogvliegers als Meta, Amazon, Alphabet, Nvidia en Tesla. 

Minder kwaliteit

Grappig genoeg is door die ondervertegenwoordiging van “tech” er ook een ondervertegenwoordiging van wat vaak omschreven wordt als “kwaliteitsbedrijven”. Er wordt dan gekeken naar factoren als winstgevendheid, solvabiliteit, rendement op eigen vermogen en de “moat” (een maatstaf voor de concurrentiekracht op de lange termijn).

Minder volatiel

Een van de vooroordelen die wel kloppen over dividendgroeifondsen is dat ze defensief zijn met een lage volatiliteit in turbulente jaren als 2022. Ook hier speelt het lage gewicht van technologieaandelen weer een grote rol.

Het is overigens de vraag of dat zo blijft, want veel van de megacap-techbedrijven beginnen nu ook dividend uit te keren. Meta en Nvidia zijn goede voorbeelden. Het aandeel van technologie in dividendgroeifondsen is de laatste 10 jaar al opgelopen van ongeveer 12% naar 20%, maar dat zal volgens Lefkovitz ongetwijfeld meer worden als de trend doorzet.

Financials

Twee andere sectoren van wie het marktaandeel groeit zijn healthcare (Big Pharma) en financiële dienstverlening. Stabiel zijn de zogenoemde nutsbedrijven uit de energie- en grondsstoffensector. Dat zijn aandelen die ook vaak terug te vinden zijn in value-indices.

Het marktaandeel van industrie-, consumptie- en retail-bedrijven neemt daarentegen af. Denk in de VS bijvoorbeeld aan bedrijven als Boeing, Procter & Gamble, Home Depot, Coca-Cola en Pepsi.

Voordeel lage waardering

De laatste jaren hadden de groeidividendaandelen een mindere score op het gebied van kwaliteit en concurrentiekracht. Ze deden het slechter op de beurs. Warom dan toch er in investeren? 

Lefkovitz ziet wel een paar redenen. Ten eerste wil een mindere kwaliteit nog geen slechte kwaliteit betekenen. Het blijven over het algemeen stabiele bedrijven die zeker in de categorie defensief vallen. Daarnaast zijn ze laag gewaardeerd, wat in tijden van grote volatiliteit absoluut een voordeel kan zijn.