Koop PE-bedrijven, niet hun fondsen

Regelmatige kijkers van de TV-zender CNBC kennen ongetwijfeld de financieel analist en CEO van Ritholtz Wealth Management Josh Brown. Ze weten ook dat hij zijn mening zelden onder stoelen of banken steekt. Dat geldt ook voor zijn laatste blog Downtown Josh Brown waar hij ingaat op de snelgroeiende retailmarkt voor private capital-fondsen.

Zijn conclusie is helder. Hij gaat die fondsen niet kopen, maar denkt dat veel particulieren en instituten dat wel zullen doen. Zijn manier om mee te profiteren van de hype is door te beleggen in de PE-experts zelf: bedrijven als Blackstone, KKR, Apollo, Ares en Carlyle.

Achtergrond

Brown schetst een vrij cynisch beeld van de PE-industrie die zijn groei voor een deel te danken heeft aan de zegetocht van ETF’s en indexfondsen tegenover actief beheerde beleggingsfondsen.

Het vervelende van actief beheerde fondsen is dat ze weliswaar regelmatig jaren hebben waarin ze hun benchmark verslaan, er is alleen geen pijl op te trekken wanneer dat zal zijn. Het lukt ze bovendien zelden om het over een langere periode beter te doen dan de index.

Institutionele en particulieren beleggers krijgen dat steeds meer door en zijn niet langer bereid de hoge beheervergoedingen te betalen. Actieve fondsen verliezen daardoor steeds meer marktaandeel, waarmee voor de vermogensbeheerders een lucratieve business langzaam verloren gaat.

De PE-reddingsboei

Private capital komt daarom als geroepen, schrijft Brown.

“Je zou misschien verwachten dat er bij vermogensbeheerders elke dag vergaderd wordt over de vraag 'Hoe kunnen we producten bedenken die hun benchmarks vaker verslaan?'. Dat klopt. Maar ze vergaderen ook over de vraag 'Hoe kunnen we fondsen lanceren die mensen willen kopen?' en 'Als ze geen fee van anderhalf procent willen betalen voor een actief aandelenfonds, waar willen ze dan wel anderhalf procent voor betalen?'.”

Vermogensbeheerders zijn immers ook maar gewone bedrijven die winst willen maken en winstgevendheid hangt af van het verkopen van producten aan mensen die bereid zijn daarvoor te betalen. Private capital is daarvoor ideaal geschikt. Er zijn immers geen goedkope indexfondsen voor private capital en “gewone” beleggers zijn al jaren gefrustreerd over het feit dat miljardairs deze markt afromen zonder dat zij een stuk van de koek krijgen.

Pitch

De elevator pitch is snel gemaakt: “Tot nu toe hadden gewone miljonairs geen kans om gebruik te maken van deze interessante beleggingscategorie. Alleen institutionele beleggers en miljardairsfamilies waren uitgenodigd op het PE-feestje. Maar wij - als vermogensindustrie - hebben dit nu speciaal voor u mogelijk gemaakt, uit de goedheid van ons hart. Vanaf nu kan iedereen beleggen zoals grote jongens als Mark Cuban en Richard Branson.”

Gigantische markt

Brown ziet een gigantische markt opdoemen, waarbij op het eerste gezicht iedereen wint. Vermogensbeheerders kunnen weer lekker hoge fee's vragen en kleinere beleggers kunnen meeprofiteren van een lucratieve markt die tot dusver onbereikbaar was.

Hoe groot de markt precies is, is een beetje vaag, maar Brown denkt dat het al snel richting een "Total Addressable Market" gaat van 100 biljoen dollar. Als de vermogensbeheerders daar 5% van binnenhalen, kunnen ze rekenen op fenomenale winsten.

Koop de aanbieders, niet de fondsen

Brown denkt echter dat die vlieger niet opgaat voor particulieren. Want als een markt wordt overstroomd met aanbieders dan krimpen de marges.  Uiteindelijk lijken PE-fondsen dan sterk op actieve beleggingsfondsen. Sommigen zullen het goed doen, anderen niet, maar wie er wanneer bovenuit steekt is onvoorspelbaar.

Voor Brown is dat geen reden om private capital uit de weg te gaan. Hij kiest alleen liever voor de bedrijven die de PE-fondsen uitgeven en dan specifiek voor de vermogensbeheerders met de beste uitgangspositie. Dat zijn de eerdergenoemde specialisten zoals Blackstone, KKR en Carlyle, die als je naar hun koersontwikkeling kijkt al jaren beter presteren dan de fondsen die ze beheren.